dinsdag 5 mei 2015

K's Choice - The Phantom Cowboy

Het kan soms raar lopen in de popmuziek. Toen de Belgische band K’s Choice in 2003 een tijdelijke pauze aankondigde presteerde de band op de toppen van haar kunnen en was het uitgegroeid tot één van de grootste bands van de Lage Landen. Het krediet dat de band rond broer en zus Geert en Sarah Bettens in een aantal jaren had opgebouwd, was echter heel snel verspeeld. 

De soloplaten van Sarah en Geert Bettens werden over het algemeen lauwtjes ontvangen en toen K’s Choice in 2010 dan eindelijk terugkeerde met Echo Mountain, bleek dat de sterrenstatus van weleer voor een belangrijk deels was verdampt, zeker bij de critici die de band ooit nog zo liefdevol hadden omarmd. Persoonlijk vond ik er overigens ook niet veel meer aan.

Dat had voor een belangrijk deel te maken met de kwaliteit van Echo Mountain, dat als ik heel eerlijk ben gewoon vies tegen viel. Ik begon dan ook met extreem lage verwachtingen aan beluistering van The Phantom Cowboy, maar was is dit een lekkere plaat. 

Op The Phantom Cowboy keert K’s Choice kiest K’s Choice vol overgave voor compacte rocksongs en als ik rocksongs zeg bedoel ik ook rocksongs. The Phantom Cowboy hakt er direct vanaf de eerste noten lekker stevig in en houdt dat vervolgens een half uur vol. In dat half uur komen 11 heerlijke rocksongs voorbij. 

De door de van QOTSA bekende Alain Johannes geproduceerde plaat geeft groen licht aan een heerlijk rockgeluid, waarin de gitaren voluit mogen gaan. Het past uitstekend bij de nog altijd uitstekende stem van Sarah Bettens, die een jaar of tien geleden niet voor niets werd gerekend tot de beste rockzangeressen van dat moment. 

The Phantom Cowboy herinnert aan de hoogtijdagen van K’s Choice, maar de plaat klinkt ook rauwer en Amerikaanser. Dat laatste is niet zo gek, want Sarah Bettens woont inmiddels geruime tijd in de Verenigde Staten en de producer van de plaat is groot geworden met zompige woestijnrock. 

Waar K’s Choice sinds haar comeback een wat uitgebluste indruk maakte, klinkt de band op The Phantom Cowboy weer energiek en gedreven. Energie was altijd een belangrijke component in de muziek van K’s Choice en het is deze energie die The Phantom Cowboy voorziet van extra kracht en urgentie. 

Toch is The Phantom Cowboy geen overbodige herhalingsoefening. Waar K’s Choice het in het verleden vooral moest hebben van de dynamiek in haar songs, geeft het op The Phantom Cowboy vooral vol gas. 

Alain Johannes weet inmiddels wel hoe een goede gitaarplaat moet klinken en heeft The Phantom Cowboy voorzien van de productie die de plaat nodig heeft. Het gitaarwerk op de plaat klinkt geweldig, de ritmesectie is stevig en solide, maar verder is er veel ruimte open gelaten. Deze ruimte wordt op imponerende wijze ingevuld door Sarah Bettens, die minstens net zo goed zingt als in de beste dagen van K’s Choice. 

Of The Phantom Cowboy gaat zorgen voor hits durf ik te betwijfelen, maar dat er een band staat die menig festival plat gaat spelen lijkt me zeker. Het duurt nog even voor het zover is, maar tot die tijd biedt het uit de speakers knallende The Phantom Cowboy een uitstekend alternatief. Iedereen die de band vijf jaar geleden had afgeschreven was te vroeg, dat is wel duidelijk. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com  cd   Koop bij bol.com  cd+LP

 

maandag 4 mei 2015

Colleen - Captain Of None

Het is al weer meer dan 10 jaar geleden dat ik kennis maakte met de bijzondere muziek van Colleen. Het alter ego van de Franse muzikante Cécile Schott debuteerde in 2003 met het ongrijpbare Everyone Alive Wants Answers  en kwam in 2005 op de proppen met het al even moeilijk te doorgronden The Golden Morning Breaks. 

Na haar tweede plaat ben ik Colleen uit het oog verloren, maar onlangs verscheen ze weer op de radar met haar nieuwe plaat Captain Of None. In de tussenliggende periode maakte Colleen ook nog een aantal platen.

De nieuwe plaat wordt door haar platenmaatschappij omschreven als haar meest toegankelijke plaat tot dusver. Het is misschien nog waar ook, maar met toegankelijke popmuziek heeft ook Captain Of None heel weinig te maken, waardoor de aanprijzingen van de platenmaatschappij vooral op de lachspieren werken. 

Hoe ontoegankelijk of weinig toegankelijk de muziek van Colleen is hoor je direct in de instrumentale openingstrack waarin unieke klanken een sprookjesachtig maar ook ongrijpbaar klankentapijt neerleggen. 

Ook op de rest van Captain Of None domineert een instrumentarium dat ik best uniek durf te noemen. Colleen bespeelt op Captain Of None de viola da gamba; een snaarinstrument dat moet worden gezien als de missing link tussen de cello en de gitaar. Het is een instrument dat prachtige dromerige klanken voortbrengt, maar dat je door het grotere aantal snaren ook meer dan eens compleet op het verkeerde been zet. 

Het unieke geluid op van de viola da gamba wordt Captain Of None gecombineerd met al even bijzonder klinkende elektronica en met de mooie zweverige vocalen van Cécile Schott; hier en daar aangevuld met opvallende ritmes. 

Dat levert in een aantal songs nog een redelijk toegankelijk geluid op, dat klinkt als Enya zonder valium, maar over het algemeen ligt Captain Of None zeker in eerste instantie behoorlijk zwaar op de maag. 

De nieuwe plaat van Colleen is een plaat die je moet leren waarderen. Luister net zolang naar de intrigerende muziek van Colleen tot je de verbazing voorbij bent. Als dat eenmaal is gelukt, blijkt dat de muziek van Colleen een hypnotiserende uitwerking kan hebben. Een voor een weten de bijzondere songs op Captain Of None je vervolgens te veroveren. Dat gaat het makkelijkst wanneer Colleen op de proppen komt met songs die zich enigszins houden aan de conventies van de popsong, maar ook wanneer Colleen zich uitsluitend buiten de gebaande paden begeeft, maakt ze muziek die je wilt kunnen doorgronden. Na vele luisterbeurten kan ik nog steeds niet uit de voeten met alle tracks op Captain Of None, maar de plaat bevat inmiddels ook een aantal songs die me dierbaar zijn. 

Het aangename en bijzondere van de muziek van Colleen is dat je niet hoeft te associëren met de muziek van anderen. Captain Of None lijkt op geen enkele andere plaat die ik heb, waardoor ik me met volledige aandacht kan onderdompelen in het unieke muzikale universum van Colleen. Het is een universum waarin niet iedereen zich thuis zal voelen, maar als je eenmaal een zwak hebt voor de muziek van Colleen blijken haar platen na lange gewenning uiterst verslavend. Zo ook Captain Of None. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com   cd  Koop bij bol.com   LP