vrijdag 25 juli 2014

De 15 van 2014: Nummer 15: Dott - Swoon

De muziekindustrie is weer begonnen aan haar zomerslaap en dat is altijd een mooi moment om terug te blikken op de eerste helft van het muziekjaar. Het muziekjaar 2014 is als je het mij vraagt een mooi muziekjaar. De echte klassiekers in de dop ontbreken misschien nog, maar 2014 heeft tot dusver wel het patent op veel lekker eigenzinnige plaatjes. De beste platen van het jaar kies ik, na lang wikken en wegen, pas in december, maar welke platen beluister ik in de hangmat deze zomer? Het zijn bijna allemaal platen die best wat meer aandacht hadden verdiend in de eerste helft van het jaar. Het zijn zeker niet de beste platen, maar wel platen die me op een of andere manier prikkelen. Keer op keer. Deze zomer presenteer ik de 15 van 2014, met vandaag nummer 15: Swoon van de Ierse band Dott. Swoon is een plaat vol onweerstaanbare popliedjes die het geluid van Phil Spector naar het heden halen. Een zomerse cocktail die nog altijd naar meer smaakt.

Originele recensie gepubliceerd op 6 februari 2014

Het was de afgelopen week kennelijk de week van de onweerstaanbaar rammelende pop met vrouwenvocalen. De platen van The September Girls en de Dum Dum Girls (die overigens een wat ander geluid laat horen, maar daarover volgende week meer) trekken hierbij vrijwel alle aandacht, maar als ik heel eerlijk ben hou ik stiekem toch het meest van Swoon van Dott. 

Dott is een kwartet uit het Ierse Galway dat bestaat uit drie dames en een heer. De laatste zit achter de drums, terwijl de andere drie leden van de band zorgen voor heerlijk gitaarwerk, buitengewoon verleidelijke vocalen en songs met melodieën die zo zoet zijn dat het poetsen van de tanden na de beluistering van deze plaat zeker is aan te raden. 

De muziek van Dott raakt aan die van de Dum Dum Girls (oude stijl) en The September Girls, maar is veel minder donker en gruizig. Bij Dott schijnt vooral de zon en wordt de Ierse kust keer op keer stiekem verruild voor de Californische kust, die aangenaam brandende invloeden uit de West Coast pop aandraagt. 

Dott leunt in tegenstelling tot haar soortgenoten wat minder zwaar op de dreampop en shoegaze uit de jaren 90, maar laat zich vooral beïnvloeden door 60s pop en 70s punky pop en is hiernaast ook niet vies van een subtiel vleugje Bananarama. Het grossiert hierbij in nagenoeg perfecte popliedjes, maar deze mogen best flink rammelen, waardoor Swoon ook associaties oproept met de jaarlijstjesplaat van vorig jaar van Joanna Gruesome (Weird Sister). 

Swoon rammelt volop, maar met name de vocalen en harmonieën klinken fantastisch en tillen de plaat van Dott naar een steeds hoger niveau. Het gitaarwerk op de plaat is vooral ondersteunend, maar zo nu en dan toveren de twee gitaristen van de band geweldige loopjes uit hun instrumenten. 

Swoon van Dott is een plaat die je heel vrolijk maakt, maar de Ierse band voegt ook zeker wat toe aan de 1001 bandjes die al wat langer in dit genre opereren. Swoon klinkt als een omgevallen jukebox met hits uit vervlogen tijden, maar Dott slaagt er ook in om haar popliedjes van frisse accenten te voorzien. 

Swoon bevat een dozijn heerlijke popliedjes en ze zijn alle twaalf even onweerstaanbaar. Wat Swoon zo’n knappe plaat maakt is dat ze ook allemaal net wat anders klinken. Dott maakt muziek die schreeuwt om een productie van Phil Spector. Dat is momenteel even wat lastiger te realiseren, maar ook zonder de hand van de uitvinder van 'The Wall Of Sound' klinkt Swoon fantastisch. 

Alle aandacht gaat deze weken zoals gezegd uit naar The September Girls en Dum Dum Girls. Kiezen tussen deze twee is niet nodig en als je er twee kiest, kun je er ook best drie kiezen, al is het maar omdat ze alle drie anders zijn. Deze derde zou er wel eens vandoor kunnen gaan met het bot waar de andere twee andere bands zo nadrukkelijk om vechten. Alles bij elkaar genomen is Swoon van Dott immers net wat origineler en vooral ook zonniger en dat laatste kunnen we zo langzamerhand heel goed gebruiken. Erwin Zijleman

  


donderdag 24 juli 2014

Vanaf morgen: de 15 van 2014

De temperaturen lopen op, het aantal lezers loopt terug en het aantal nieuwe releases beperkt zich tot hooguit een handvol per week (waarbij nog niet is gezegd dat er een interessante tussen zit). Zelf verlang ik ook weer even naar de klassiekers uit de platenkast, naar het beste van de Franse zuchtmeisjes of op zijn tijd een vleugje bossa nova. De eerder aangekondigde zomerstop moet er daarom maar eens gaan komen, maar tijd voor terugkijken is er natuurlijk altijd. 
Daarom vanaf morgen: de 15 van 2014. Niet per se de beste platen van de eerste helft van 2014, maar allemaal platen die me wisten te verrassen, verbazen en betoveren. Voor een belangrijk deel ook platen die veel te weinig aandacht hebben gekregen trouwens en daarom absoluut een tweede kans verdienen.
Wanneer de mzuiekindustrie weer wakker wordt, word ik het ook. Hoeft op zich niet lang te duren, want voor de tweede helft van augustus en september wordt al heel veel moois aangekondigd, waaronder zelfs een plaat van persoonlijke favorieten Ryan Adams. Erwin Zijleman