zaterdag 1 oktober 2016

Anna Elizabeth Laube - Tree

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Laube kwam ik vorig jaar op het spoor dankzij een zeer positieve recensie in het Britse muziektijdschrift Mojo. 

De vorig jaar verschenen titelloze plaat heb ik vervolgens nog heel vaak gedraaid en ben ik steeds meer gaan waarderen, zodat ik heel nieuwsgierig was naar nieuw werk van Anna Laube. 

Vorig jaar schreef ik nog dat de Amerikaanse via Iowa City, Madison, Austin en het Belgische Luik uiteindelijk in San Francisco was terecht gekomen, maar inmiddels heeft Anna Laube, die zich nu overigens Anna Elizabeth Laube noemt, de Californische droogte al weer verruild voor het groenere Seattle (in de song Please Let It Rain In California Tonight gunt ze haar oude thuisbasis de regen die het zo mist de laatste jaren). 

De onrust die Anna Elizabeth Laube kennelijk voelt wanneer het gaat om het kiezen van een thuisbasis, hoor je niet terug in haar muziek. Ook haar nieuwe plaat, Tree, laat immers weer een prachtig ingetogen en rustgevend geluid horen. 

Vergeleken met zijn voorganger laat Tree een vrij sober geluid horen met een hoofdrol voor de akoestische gitaar, maar net als op deze voorganger is het een mooie verzorgd en fraai geproduceerd geluid. Anna Elizabeth Laube kan op meerdere instrumenten uit de voeten wat zorgt voor een veelkleurig geluid, waarin net als op de plaat van vorig jaar hier en daar op fraaie en subtiele wijze blazers worden ingezet. 

Haar stem, die ik vorig jaar nog vergeleek met die van Natalie Merchant, Norah Jones en Neko Case, is al even veelkleurig. Tree laat flink wat invloeden uit de folk horen, maar Anna Elizabeth Laube gaat ook aan de haal met invloeden uit de country en jazz. 

Wanneer de instrumentatie andere wegen in slaat doet haar stem dit ook. In de jazzy tracks schuurt de stem van de Amerikaanse dicht tegen die van Norah Jones aan, terwijl de meer folky tracks me aan Natalie Merchant doen denken en de tracks met invloeden uit de country associaties oproepen met Neko Case of Jolie Holland. Het zijn grote namen, maar Tree kan de vergelijking met deze grote namen aan. 

Anna Elizabeth Laube is bij het grote publiek misschien nog relatief onbekend, maar aan de kwaliteit van haar muziek ligt dit zeker niet. Tree is een plaat vol wonderschone songs waarin eigenlijk alles klopt. Dat geldt voor haar eigen songs, maar ook voor de eigenzinnige cover versies van Bob Dylan's Wallflower en XO van Beyoncé. 

Tree is een plaat die nog net wat beter is dan de plaat van vorig jaar en die het merendeel van de concurrentie echt een straatlengte voor blijft. Ik ben nu al benieuwd waar Anna Elizabeth Laube volgend jaar woont, maar weet eigenlijk al zeker dat ook haar volgende plaat er weer een is om in te lijsten. Erwin Zijleman 

Tree van Anna Elizabeth Laube ligt nog niet in Nederland in de winkel, maar kan worden verkregen via cdbaby (https://www.cdbaby.com/cd/annaelizabethlaube3), bandcamp (https://annaelizabethlaube.bandcamp.com) of de website van Anna Elizabeth Laube (http://www.annaelizabethlaube.com/store/c1/Featured_Products.html).



vrijdag 30 september 2016

Morgan Delt - Phase Zero

Morgan Delt is een muzikant uit Los Angeles, die twee jaar geleden opdook met een aardige plaat vol (neo-)psychedelica. Het leverde hem een contract op bij het roemruchte Sub Pop label, waarop een tijdje geleden Phase Zero is verschenen. 

Laat Phase Zero uit de speakers komen en je waant je onmiddellijk in de jaren 60. Morgan Delt maakt het soort muziek dat aan het eind van de jaren 60 aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt. 

Het is muziek die je het gevoel geeft dat je zwaar beneveld bent. Zeker wanneer je de plaat met de koptelefoon beluistert heeft de muziek van Morgan Delt een wat vervreemdende werking. Dit ligt deels aan het zweverige karakter van de muziek van de Amerikaan, maar ook de repeterende elementen in de muziek van Morgan Delt en de bijzondere wijze waarop de muziek is opgenomen dragen bij aan de bijzondere uitwerking van de muziek op Phase Zero. 

Het is muziek die naadloos aansluit op de Amerikaanse psychedelische muziek uit de late jaren 60, maar de tweede plaat van Morgan Delt heeft ook raakvlakken met de muziek van Pink Floyd in haar psychedelische jaren en door de vocalen ook met de muziek van The Zombies. 

Phase Zero is een lastige plaat om te beoordelen, want ik ben er lang niet altijd voor in de stemming. Wanneer je nog een paar uur helder van geest moet blijven komen de lome en dromerige klanken van de muzikant uit Los Angeles nauwelijks aan en klinkt Phase Zero zelfs behoorlijk zeurderig. 

Wanneer je toe bent aan volledige ontspanning valt de plaat daarentegen heel anders. Phase Zero van Morgan Delt slaat zich dan als een warme deken om je heen en de dromerige en zweverige klanken toveren opeens de mooiste beelden op het netvlies. 

Als je toe bent aan de muziek van Morgan Delt lukt het ook om goed te luisteren naar de plaat en merk je dat de muziek van de Amerikaan misschien met één been in de late jaren 60 is blijven steken, maar met het andere been wel degelijk in het heden staat, bijvoorbeeld door elektronische klanken toe te voegen die in de late jaren 60 nog niet waren te produceren. 

Het zorgt ervoor dat de psychedelica van Morgan Delt uiteindelijk niet alleen aansluiting vindt bij die uit het verleden, maar ook kan raken aan het betere werk van de momenteel met een lichte vormcrisis kampende band The Flaming Lips. 

Je moet echt even het juiste moment voor deze plaat gevonden hebben, maar als je dit moment hebt gevonden is het echt flink genieten. Erwin Zijleman





 

donderdag 29 september 2016

Reckless Kelly - Sunset Motel

Een jaar of tien geleden schaarde ik de vanuit Austin, Texas, opererende band Reckless Kelly nog onder de smaakmakers van de rootsrock en de wat stevigere alt-country. 

Met platen als Under The Table And Above The Sun (2003), Wicked Twisted Road (2005) en Reckless Kelly Was Here (2006) timmerde Reckless Kelly stevig aan de weg in de Verenigde Staten, maar was het ook op de Nederlandse podia een graag geziene gast. 

Ik weet niet waar het 'mis' is gegaan met Reckless Kelly, maar zeker in Nederland opereert de band nu redelijk in de marge en krijgen nieuwe platen helaas nauwelijks aandacht meer. 

Ook bij mij staat Reckless Kelly zeker niet meer dagelijks op het netvlies, maar als er een nieuwe plaat van de Texaanse band verschijnt, veer ik nog altijd enthousiast op. Dat deed ik ook toen enkele weken geleden Sunset Motel op de mat viel en ook dit keer stelde Reckless Kelly me niet teleur. 

Dat de doorbraak naar een heel groot publiek is uitgebleven verbaast me overigens niet echt. Reckless Kelly heeft sinds haar bestaan vrij netjes binnen de lijntjes van de alt-country en rootsrock gekleurd en doet dat nog steeds. Voor vernieuwing of avontuur moet je ook op Sunset Motel weer niet bij Reckless Kelly zijn, maar het kunstje dat band beheerst, beheerst de band heel erg goed. 

Ook op Sunset Motel maakt Reckless Kelly weer gloedvolle alt-country en is de band bovendien een meester in het maken van lekker stevige rocksongs met flink wat rootsinvloeden. Het is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht zeker niet heel spannend wat Reckless Kelly doet, maar er is ook niets mis mee. Het geluid van de band is rijk en trefzeker, de zang op de plaat is uitstekend en ook op de kwaliteit van de songs valt echt niets af te dingen. 

Tien jaar geleden was een plaat van Reckless Kelly een plaat waar je je geen seconde een buil aan kon vallen en dat is wat mij betreft nog steeds zo. Sunset Motel staat vol met bijzonder lekker in het gehoor liggende songs, die soms prachtig ingetogen effect sorteren of juist lekker stevig stampen. 

Tien jaar geleden behoorde het tot het beste in het genre en ook dat is wat mij betreft nog steeds zo. Sunset Motel zal in Nederland waarschijnlijk niet al te veel aandacht krijgen, maar het is echt een prima rootsplaat. Erwin Zijleman