zaterdag 6 februari 2016

Alex Culbreth - The High Country

Op zaterdag besteed ik geregeld aandacht aan minder bekend of zelfs miskend talent in het bootssegment. 

Wanneer ik de plaat moet kiezen die me in deze rubriek het meest dierbaar is geworden de afgelopen jaren, zou ik best wel eens uit kunnen komen bij When The Dust Settles van The Parlor Soldiers. 


Het duo uit Fredericksburg, Virginia, bestaande uit Karen Jonas en Alex Culbreth leverde in 2012 een alt-country plaat af die wat mij betreft nog steeds behoort tot het beste dat in dit genre is verschenen de afgelopen jaren. 


Alex Culbreth dook later dat jaar ook nog eens op met het samen met zijn band The Dead Country Stars gemaakte en een stuk rauwere Heart In A Mason Jar en keert nu solo terug met The High Country. 


Ook The High Country is weer een fantastische plaat. Alex Culbreth kiest op The High Country voor wat traditionelere countrymuziek, maar voorziet deze van een geheel eigen geluid. 


De nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikant bevat een aantal rauwe en up-tempo songs en een aantal meer ingetogen songs. De uptempo songs haken aan bij rauwe countryrock, maar hebben ook wel wat van de magistrale muziek die Bob Dylan op Tempest maakte. In de meer ingetogen songs staat de uitstekende stem van Alex Culbreth centraal en het is een stem die me, meer dan in het verleden, doet denken aan Johnny Cash. Zeker in de zeer spaarzaam geïnstrumenteerde tracks is kippenvel gegarandeerd.


Alex Culbreth vertelt op The High Country mooie en indringende verhalen en vertolkt ze met hart en ziel. De songs zijn van hoog niveau, de zang is geweldig, maar ook de instrumentatie op de soloplaat van Alex Culbreth valt in positieve zin op. De muzikanten die de Amerikaan omringen kunnen stevig uitpakken, maar verrassen ook meer dan eens met een subtiel geluid, waarin met name de viool indruk maakt. 


Direct bij eerste beluistering was ik onder de indruk van de nieuwe plaat van Alex Culbreth, maar het passionele The High Country blijft ook maar groeien. Indrukwekkend weer. Erwin Zijleman


The High Country van Alex Culbreth kan op cd of digitaal worden verkregen via zijn bandcamp pagina: https://alexculbreth.bandcamp.com. Voor de digitale versie mag je zelf je prijs bepalen. Gezien de hoge kwaliteit van de plaat mag dit best wat meer zijn dan de krenterige Nederlander er normaal gesproken voor over heeft.


vrijdag 5 februari 2016

Ian Fisher - Nero

De wieg van Ian Fisher stond op het Amerikaanse platteland, maar als muzikant opereert hij al geruime tijd vanuit Europa. 
In zijn huidige thuisbasis Berlijn maakte hij zijn nieuwe plaat Nero en het is een prachtige plaat geworden. 

Berlijn is een stad vol inspiratie, maar op Nero speelt de wereldstad op het eerste gehoor geen rol van betekenis. Nero klinkt immers opvallend Amerikaans en lijkt nauwer verbonden met de geboortegrond van Ian Fisher in Missouri dan met de Duitse metropool. 


Nero is een uiterst ingetogen plaat die associaties oproept met de grote leegte van het Amerikaanse platteland. Invloeden uit de country staan immers centraal in het instrumentarium en in de met emotie gevulde vocalen. 


De instrumentatie op Nero is behoorlijk sober. Een akoestische gitaar legt de basis, waarna pedal steel, elektrische gitaar, piano en viool de songs van Ian Fisher spaarzaam mogen inkleuren. 


De instrumentatie is wat naar de achtergrond gemixt, waardoor de stem van Ian Fisher de meeste aandacht trekt. Op zich niet onverstandig, want de Amerikaan beschikt over een donkere en krachtige stem, die wel wat doet denken aan een jonge Johnny Cash. 


Op Nero gaat Ian Fisher op zoek naar zichzelf, wat een serie persoonlijke verhalen oplevert. Deze zijn soms indringend, soms lichtvoetig, maar altijd de basis van songs die vrij makkelijk overtuigen. 


Nero moet concurreren met 1001 andere ingetogen singer-songwriter platen met wortels in de Amerikaanse countrymuziek. Dat is nog lastig wanneer je de plaat voor het eerst hoort, maar Nero blijkt al snel een groeiplaat, waarna de mooie instrumentatie, de bijzondere verhalen en vooral de geweldige stem van Ian Fisher Nero naar een steeds hoger plan tillen. 


Nero blijft al die tijd een vooral Amerikaans klinkende plaat, al hoor je na verloop van tijd toch ook wel wat invloeden uit de grote stad, wat Nero voorziet van nog wat meer verrassing en diepgang. Al met al een hele bijzondere en een hele mooie plaat, die overigens is verschenen op het Nederlandse Snowstar Records; een garantie voor kwaliteit. Erwin Zijleman


Ian Fisher is in april te zien op de Nederlandse podia. De tour poster plak ik onder dit bericht.






 








donderdag 4 februari 2016

Bird On The Wire - Elephanta

Het muziekjaar 2016 is opvallend voortvarend uit de startblokken gekomen met heel veel goede platen en ook heel wat uitstekende platen van ‘grote namen’. Hierdoor vallen er helaas ook relatief veel platen van net wat minder bekende muzikanten buiten de boot. 

Elephanta van de Amsterdamse band Bird On The Wire heeft tot dusver te weinig aandacht gekregen, terwijl de plaat wel degelijk behoort tot de smaakmakers binnen het aanbod van de eerste weken van 2016. 

Bird On The Wire, dat haar naam waarschijnlijk heeft ontleend aan de gelijknamige song van Leonard Cohen, maakt muziek die het zelf omschrijft als ‘dreamkraut’. 

Dat is een omschrijving die direct prijsgeeft door welke twee stromingen de band zich heeft laten beïnvloeden. Elephanta (de wind die in India het eind van de moesson inluidt) heeft inderdaad de donkere en dromerige klanken en betoverende gitaarlijnen van de dreampop en valt hiernaast op door experimentele klanken en wendingen die zeker zijn geïnspireerd door de Krautrock uit de jaren 70. 

Hiermee zijn we er echter nog niet, want het uit drie vrouwen en één man bestaande Bird On The Wire is een band met vele bijzondere eigenschappen. De dromerige klanken worden verder ingekleurd door bijzondere vrouwenstemmen, die voor de afwisseling eens niet klinken als de stemmen die in de dreampop zo gebruikelijk zijn, en die Bird On The Wire voorzien van een opvallend eigen geluid. 

Elephanta is bovendien een plaat vol dynamiek. Bird On The Wire maakt vaak ingetogen en bijna bedwelmende muziek, die ook zeker invloeden uit de psychedelica bevat, maar de muziek van de band kan ook ontsporen, waarna de sprookjesachtige sterrenhemel plaats maakt voor onheilspellend noodweer. 

Het bijzondere gebruik van elektronica, de flirts met bijzondere ritmes, het heerlijk vervormde gitaarspel en de fraaie productie van de Belgische producer Koes Gisen (An Pierlé, The Bony King Of Nowhere, The Black Heart Rebellion) voorzien de muziek van de band van nog wat extra dimensies. 

Zeker door de invloeden uit de dreampop zal Bird On The Wire worden vergeleken en moeten concurreren met de 1001 andere bands die dit genre hebben omarmd, maar wat mij betreft is de Amsterdamse band deze andere bands mijlenver voor. 

Elephanta is een plaat die makkelijk verleidt met bedwelmende klanken en betoverende vocalen en gitaarlijnen, maar het is ook een plaat waarop van alles gebeurt en waarop steeds weer fascinerende uitstapjes buiten de gebaande paden worden gemaakt. Als je de muziek van de band met iets wilt vergelijken, komt Warpaint nog het dichtste bij, maar ook deze vergelijking houdt maar even stand. 

Bird On The Wire heeft al met al een prachtige plaat van grote klasse gemaakt. Absoluut een van de hoogtepunten van het prille muziekjaar 2016. Erwin Zijleman