Al maanden staart Melissa Greener me aan vanaf de cover van haar derde plaat Transistor Corazon. Al maanden wil ik het liefst van de daken schreeuwen dat dit de beste rootsplaat is die ik in tijden heb gehoord. Al maanden ben ik diep onder de indruk wanneer Transistor Corazon uit de speakers komt en dat is verrassend vaak het geval. Maanden heb ik me in moeten houden, maar nu mag het er dan eindelijk allemaal uit. Op mijn promo exemplaar van Transistor Corazon zit een sticker met de tekst "Release date: May 20" en eindelijk ligt deze datum achter ons. Het al maanden in huis hebben van een plaat maar er nog niets over kunnen of willen zeggen, is overigens niet zonder gevaar. Heel wat platen die ik na eerste beluistering graag had bedolven onder de lovende woorden, vielen na enige gewenning toch wat tegen en wisten deze BLOG uiteindelijk nooit te bereiken. Het is voor Transistor Corazon van Melissa Greener nooit een serieus gevaar geweest. Ik vind de plaat bij iedere beluistering weer net iets beter dan de keer ervoor en dat is inmiddels al maanden het geval. Melissa Greener komt uit Austin, Texas, en maakte voor Transistor Corazon twee platen die slechts in lokale kring de aandacht trokken. Ik heb ze een aantal keer beluisterd en kwam steeds tot dezelfde conclusie: Melissa Greener beschikt absoluut over talent en gaat ooit nog eens een klassieker afleveren. Die klassieker is Transistor Corazon. Melissa Greener maakt op haar derde plaat stemmige en vooral ingetogen muziek die opvalt door een warmbloedige instrumentatie. De instrumentatie is de bloedsomloop van Transistor Corazon, maar het kloppend hart is de geweldige stem van Melissa Greener. Het is een stem die zoveel namen oproept dat ik uiteindelijk alleen maar kan concluderen dat de stem van Melissa Greener zijn gelijke niet kent. Transistor Corazon bevat rootsy popsongs waarin invloeden uit het Zuiden van de Verenigde Staten nadrukkelijk aanwezig zijn en zelfs een uitstapje richting Mexico niet wordt geschuwd, maar Transistor Corazon is zeker geen 13 in een dozijn rootsplaat. Melissa Greener springt op haar nieuwe plaat van stijl naar stijl en verstapt zich geen enkele keer. Dat heeft ze voor een belangrijk deel te danken aan haar veelzijdige stem en aan de prima muzikanten die haar begeleiden, maar de ware kracht van Transistor Corazon schuilt in het feit dat alles uit het hart lijkt te komen. Melissa Greener heeft een intense plaat gemaakt die je steeds het gevoel geeft dat de plaat speciaal voor jou is gemaakt en live in de woonkamer wordt vertolkt. Het maakt de derde van Melissa Greener tot een zwaar verslavende plaat. Het is weinigen gegeven om muziek te maken die me altijd een goed gevoel geeft en ook altijd zorgt voor kippenvel, maar Melissa Greener slaagt er nu al maanden in. Ik kan nog uren doorgaan, maar misschien moet iedereen maar gewoon zelf luisteren naar de prachtplaat van Melissa Greener. Erwin Zijleman
Transistor Corazon ligt, toch wel enigszins tot mijn verbijstering, voorlopig niet in de Nederlandse platenzaken, maar kan wel worden aangeschaft via cdbaby (http://www.cdbaby.com/cd/melissagreener) of bandcamp (http://melissagreener.bandcamp.com/album/transistor-corazon).
Het was vijf jaar geleden een hele bijzondere combinatie: actrice Zooey Deschanel en de eigenzinnige singer-songwriter M. Ward. Op Volume One, het debuut van She & Him, bleek het een combinatie die fantastisch uitpakte. Volume One van She & Him was een jaarlijstjesplaat vol frisse popmuziek, die qua invloeden een aantal decennia bestreek. Opvolger Volume Two uit 2010 was misschien nog wel beter en zelfs de in 2011 verschenen kerstplaat bleek meer dan één keer leuk. Hoewel de combinatie van Zooey Deschanel en M. Ward inmiddels bekend is, was ik stiekem toch weer erg nieuwsgierig naar Volume 3 (Volume Three had meer voor de hand gelegen) van She & Him. De plaat draait inmiddels zo’n week of twee zijn rondjes in de cd speler, maar voelt aan als een plaat die ik al jaren ken. Ook op Volume 3 maken Zooey Deschanel en M. Ward weer behoorlijk onweerstaanbare popmuziek en net als op Volume One en Volume Two staan jaren 60 en jaren 70 pop centraal, met hier en daar een snufje country voor wat extra doorleving en wat West Coast pop voor de vitamine D. Toch klinkt Volume 3 net wat anders dan de vorige twee delen She & Him. Op hun derde plaat kiezen Zooey Deschanel en M. Ward voor een zonniger geluid dat nog altijd geïnspireerd is door de girlpop van Phil Spector, maar dit keer ook aansluit bij de Britse girlpop uit de 60s en wat nadrukkelijker dan voorheen bij de Californische West Coast pop van de jaren 60 en 70. Een vleugje Burt Bacharach en een snufje doo wop brengen het geheel op smaak. Zooey Deschanel slaagt er ook dit keer in om perfecte popsongs te schrijven, maar Volume 3 bevat ook een aantal covers, waaronder een fraaie vertolking van Blondie’s Sunday Girl. Zooey Deschanel is absoluut de ster op de plaat, maar haar perfecte popliedjes en meisjesachtige vocalen zouden het niet redden zonder de tijdloze muziek van M. Ward. Al bij beluistering van Volume One vroeg ik me af hoe lang de muziek van She & Him leuk zou blijven. Het was ook bij beluistering van Volume Two een relevante vraag en de vraag blijft ook bij beluistering van Volume 3 legitiem. Ik weet er eerlijk gezegd geen antwoord op. De critici beginnen inmiddels wel wat te morren en klagen dat de houdbaarheidsdatum van She & Him zo langzamerhand wel bijna verstreken is, maar persoonlijk vind ik het nog altijd heerlijk en geniet ik misschien nog wel meer van Volume 3 dan ik heb genoten van de vorige twee delen. Zooey Deschanel en M. Ward hebben een geweldige popplaat afgeleverd die je steeds weer wilt horen en die bij iedere beluistering blijft betoveren ; net zoals deel 1 en 2 dat de afgelopen jaren deden. Natuurlijk valt er wel wat te zeuren over een aantal songs op de plaat of over het inmiddels wat voorspelbare karakter van de samenwerking tussen de twee uitersten, maar zolang iets zo lekker klinkt als Volume 3 van She & Him kun je er ook gewoon van genieten. Dat is precies wat ik van plan ben de komende maanden. Erwin Zijleman
Het was een tijdje geleden dat ik voor het laatst een bezoek bracht aan de muzieksectie van MetaCritic.com. Het gecombineerde oordeel van de Amerikaanse muziekcritici leverde me immers nauwelijks tips meer op, omdat tot voor kort alleen reissues en vage elektronica hoog scoorden. De laatste categorie is niet aan mij besteed en voor reissues durf ik wel op mijn eigen oordeel te vertrouwen. De Amerikaanse muziekcritici blijken er echter een nieuwe liefde bij te hebben: schaamteloos commerciële countrymuziek. In de top 3 met de nieuwe releases stonden vorige week maar liefst twee countryzangeressen die in de Verenigde Staten absoluut uit gaan groeien tot grote sterren, maar in Nederland waarschijnlijk nooit een poot aan de grond zullen krijgen. Ik sluit de platen van de jonge Amerikaanse countryzangeressen zelf niet bij voorbaat uit. Er kan immers zomaar een Miranda Lambert, een Gretchen Wilson of een Taylor Swift tussen zitten. Na beluistering van de platen van Ashley Monroe en Kacey Musgraves weet ik dat beide dames nog niet zover zijn als de genoemde smaakmakers in het genre, maar over potentie beschikken ze absoluut en zo af en toe komen ze al angstig dicht bij. Ashley Monroe en Kacey Musgraves hebben allebei een cd afgeleverd die het uitstekend zal doen op de Amerikaanse radiostations en ze hebben bovendien een plaat gemaakt die niet tegen het zere been schopt in de countryscene van Nashville, Tennessee. Toch vind ik zowel Like A Rose van Ashley Monroe als Same Trailer Different Park van Kacey Musgraves een plaat die het verdient om ook in Nederland te worden gehoord.
Laat ik eens beginnen bij Ashley Monroe. Monroe probeerde het zes jaar geleden als eens, maar de plaat die ze in 2007 uitbracht flopte genadeloos. De afgelopen jaren speelde ze veel met Miranda Lambert, maakte ze deel uit van het eigenzinnige country trio Pistol Annies en was ze te horen op meerdere platen van de scene rond Jack White. Like A Rose schakelt tussen countryballads met een snik en songs met wat meer honky tonk invloeden. Ashley Monroe schopt zoals gezegd niet tegen de traditionele country scene van Nashville, maar past zich ook niet volledig aan. Like A Rose is een modern klinkende plaat met countrymuziek die misschien nog best wat alternatiever mag, maar ook in de huidige vorm het aanhoren meer dan waard is. Ik beluister hem stiekem al veel vaker dan ik had verwacht en de rek is er nog lang niet uit.
Ook Kacey Musgraves begint met haar nieuwe plaat aan een tweede muzikale leven en ook Musgraves heeft flink wat te danken aan Miranda Lambert. Same Trailer Different Park is nog net wat beter dan de plaat van Ashley Monroe. Op haar in de VS uitstekend ontvangen comebackplaat kiest Kacey Musgraves positie tussen Taylor Swift en Miranda Lambert in en verrast ze met lekker in het gehoor liggende countrysongs die eigenwijzer zijn dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Luister naar Same Trailer Different Park en je hoort een zangeres die het in zich heeft om uit te groeien tot een hele grote. Het niveau ligt niet de hele plaat even hoog, maar de beste songs op de plaat zijn van wereldklasse. Kacey Musgraves heeft een heerlijke plaat gemaakt die aangenaam voortkabbelt, maar je ook een paar keer enthousiast doet opspringen. Ik was in eerste instantie vooral verrast door de keuze van Metacritic.com, maar inmiddels begrijp ik hem wel. Ashley Monroe en Kacey Musgraves hebben een plaat gemaakt die ook een individueel plekje op deze BLOG verdienen. Ik begon deze recensie met het idee dat twee redelijke platen van veelbelovende muzikanten ook een goede plaat maken, maar uiteindelijk levert het gewoon twee prima platen in één recensie op. Ga op zijn minst luisteren, zeker als Taylor Swift en/of Miranda Lambert de test inmiddels positief hebben doorstaan. Erwin Zijleman
