maandag 2 maart 2015

Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday

Laat ik eens beginnen met een statement. Oasis hoort wat mij betreft thuis in het rijtje The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks. Het is een rijtje waar je wat mij betreft niet zomaar aan wordt toegevoegd. Het maken van slechts één klassieker (The Stone Roses, The La’s, The Libertines) is over het algemeen niet voldoende (alleen The Sex Pistols komen in aanmerking voor een uitzondering), maar ook een handvol prima platen (Suede, Blur, Pulp, The Cure) is voor mij niet per definitie toereikend. 

Om te worden toegevoegd aan het bovenstaande rijtje moet je toch minstens twee echte klassiekers, een aantal briljante singles en een aantal prima platen op je naam hebben staan en aan die criteria voldoet, naast bijvoorbeeld The Jam, The Clash, The Undertones, Echo & The Bunnymen, The Smiths, Roxy Music, Radiohead, Led Zeppelin en XTC, ook Oasis. 

Definitely Maybe uit 1994 en (What's the Story) Morning Glory? uit 1995 zijn onbetwiste klassiekers, maar ook later zou Oasis nog een aantal uitstekende platen maken, met de zwanenzang van de band, Dig Out Your Soul uit 2008, als onverwachte uitschieter. Verder heeft de band een aantal singles op haar naam staan die zijn uitgegroeid tot de soundtrack van een decennium. 

Na het onvermijdelijke uit elkaar vallen van Oasis gingen de broertjes Gallagher hun eigen weg. Omdat ik Noel Gallagher op vrijwel alle fronten (hooguit de zang is een uitzondering) hoger had zitten dan broer Liam, had ik vooral hoge verwachtingen van Noel Gallagher's High Flying Birds, maar het debuut van de band uit 2011 viel me vies tegen. Zeker geen slechte plaat, maar de echt memorabele songs ontbraken, net als de magie en de urgentie. Hetzelfde gold overigens voor het in hetzelfde jaar verschenen debuut van Liam Gallagher’s Beady Eye, maar die band revancheerde zich in 2013 knap met het uitstekende Be. 

Het antwoord van Noel liet even op zich wachten, maar inmiddels is de langverwachte tweede plaat van Noel Gallagher's High Flying Birds dan eindelijk verschenen. En Chasing Yesterday is een hele goede plaat. 

Dat weet je eigenlijk al wanneer de openingstrack even onderweg is. Noel Gallagher haakt op Chasing Yesterday aan bij de hoogtijdagen van Oasis en laat horen dat hij nog altijd popsongs kan schrijven die direct memorabel zijn. 

Natuurlijk is niet alles op Chasing Yesterday van het hoge niveau dat Noel Gallagher in de beste jaren van Oasis een hele plaat wist vast te houden, maar Chasing Yesterday doet zeker niet onder voor de meeste andere Oasis platen en, ook niet onbelangrijk, overtreft de tweede plaat van Beady Eye met speels gemak. 

Chasing Yesterday laat zich een paar keer nadrukkelijk inspireren door de klassiekers van Oasis en natuurlijk alle bekende inspiratiebronnen van Oasis, maar Noel Gallagher slaat op zijn nieuwe plaat ook andere wegen in, bijvoorbeeld in de richting van een licht psychedelisch of voorzichtig jazzy geluid. 

De jazzy saxofoon, de soulvolle achtergrondvocalen, de atmosferische synths en de gastbijdrage van gitaarheld Johnny Marr zijn absoluut geslaagd, maar binnen Noel Gallagher's High Flying Birds draait natuurlijk alles om Noel Gallagher. Die strooit als vanouds met popliedjes die je na één keer horen mee wilt zingen en het zijn ook nog eens popliedjes die nog heel lang beter worden. 

Op Chasing Yesterday doet Noel Gallagher waar hij al heel lang goed in is, maar hij vindt zichzelf ook nog eens opnieuw uit en dat is knap. Ook in 2015 zal er weer volop gespeculeerd worden over een Oasis reünie, maar van mij hoeft het niet. Met Chasing Yesterday laat Noel Gallagher immers voor het eerst horen dat er leven is na Oasis. Het is goed zo. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com   cd  Koop bij bol.com   cd (limited)    Koop bij bol.com  LP

 

zondag 1 maart 2015

Glossy Jesus - The Hunt

Mijn woonplaats Leiden is een prachtige stad met een al even prachtige geschiedenis, maar wanneer het gaat om haar bijdrage aan de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek speelt Leiden tot dusver een zeer bescheiden rol. 

Het is veelzeggend dat twee naastgelegen dorpen, Zoeterwoude en Hazerswoude, het veel grotere Leiden weten te overvleugelen met bands als The Shoes en Ivy Green, die wat mij betreft toch meer voor de Nederlandse popmuziek hebben betekend dan Armin van Buren, Rubberen Robbie of de Zangeres Zonder Naam. 

Sinds kort is er echter een band die Leiden op de kaart kan zetten als de muziekstad die het wel degelijk is en niet alleen vanwege de grote dichtheid aan goede platenzaken. De naam Glossy Jesus zingt in het Leidse circuit al enige tijd rond, maar door een wat lullig maar ingrijpend verkeersongeluk van zanger/gitarist Maarten van den Hoonaard bleef het langverwachte debuut van de band wat langer op de plank liggen dan gepland. 

Dit debuut is vorige maand dan eindelijk toch verschenen en blijkt een verrassend goede plaat. Het is ook een lastige plaat, vooral omdat de muziek van Glossy Jesus niet goed in een hokje is te duwen, waardoor het zo gewenste en comfortabele houvast ontbreekt. 

In de openingstrack The Heat And The Cold War dacht ik nog aansluiting te horen bij bands als dEUS en Daryll-Ann, maar in het aanstekelijke Cider For Breakfast schuift Glossy Jesus op richting de jaren 80, zonder dat ik er direct een naam aan kan verbinden (Blancmange komt nu bij de laatste correctie bij me op). Wanneer Glossy Jesus in de derde track, A Hello To Arms verrast met funky muziek die doet denken aan de eerste platen van Robert Palmer, is duidelijk dat het zinloos is om de muziek van de Leidse band in een hokje te duwen, waarna de muziek van Glossy Jesus op haar kwaliteit kan worden beoordeeld. 

Die kwaliteit is opvallend hoog. Glossy Jesus verrast op The Hunt met lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar het zijn ook popliedjes die vol verrassingen zitten. Die verassingen komen vaak van het gitaarwerk op de plaat. Glossy Jesus stopt haar songs vol met aanstekelijke gitaarloopjes, maar er is ook altijd een tweede laag, die wel wat doet denken aan het onderschatte gitaarwerk van Roxy Music’s Phil Manzanera, terwijl ook een gierende 70s gitaarsolo (die afkomstig blijkt te zijn van Leidenaar Nico Dijkshoorn) niet wordt geschuwd. 

Zeker wanneer blazers worden ingezet klinkt de muziek van Glossy Jesus soms lekker funky, maar een new wave touch ligt altijd op de loer, waardoor de vergelijking met Talking Heads uiteindelijk een onvermijdelijke is. 

Iedere vergelijking houdt uiteindelijk maar even stand, want iedere keer als je denkt te weten wat voor vlees je in de kuip hebt, schiet de muziek van Glossy Jesus weer een andere kant op. Het kan hierbij werkelijk alle kanten op. In het fraaie September imponeert Glossy Jesus samen met zangeres Tessa Douwstra in een rootsy ballad, terwijl het experimentelere en veelkleurige Like Chamberlain weer doet denken aan Japan en een aantal andere tracks duidelijke referenties naar The Beatles laten horen. 

Aan het eind van de plaat is er wat meer ruimte voor de ingetogen songs en ook in deze songs weet Glossy Jesus indruk te maken met een combinatie van verrassende invloeden en een duidelijk eigen gezicht. 

The Hunt bestaat uit elf songs en het zijn elf songs om te koesteren. Het zijn elf songs die allemaal anders klinken, maar het levert een consistent en evenwichtig elftal op dat in de praktijk maar moeilijk te kloppen zal blijken te zijn. 

Met The Hunt zet Glossy Jesus de Leidse popmuziek op de kaart, maar hier zal het niet bij blijven. The Hunt is immers een plaat waarmee Glossy Jesus nationaal en internationaal vooruit kan, al is het maar omdat ik eigenlijk geen andere band ken die klinkt als Glossy Jesus en The Hunt uiteindelijk ook nog eens flink verslavend blijkt. Razend knappe plaat. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com  cd   Koop bij bol.com  LP




http://vinyl50.nl/album/glitter-lizard/