woensdag 22 oktober 2014

Kimbra - The Golden Echo

De uit Nieuw Zeeland afkomstige Kimbra (Johnson) is in Nederland nog vrij onbekend, maar als ik vertel dat zij verantwoordelijk is voor de vrouwelijke vocalen in Gotye's wereldhit Somebody That I Used To Know weet waarschijnlijk bijna iedereen over wie ik het heb. 

De bijdrage aan de muziek van Gotye was echter niet het eerste wapenfeit van Kimbra. Haar debuutplaat Vows won in haar vaderland de nodige prijzen en blijkt een fascinerende plaat die alle kanten op schiet. 

Dat geldt in nog veel sterkere mate voor het onlangs verschenen The Golden Echo, dat op mij behoorlijk wat indruk heeft gemaakt. Dat doet Kimbra met muziek die misschien nog het best kan worden omschreven als Popmuziek met een hoofdletter P. Kimbra citeert hierbij nadrukkelijk uit het 90s oeuvre van Prince en sluit hiernaast aan bij grote R&B sterren als TLC en de onfortuinlijke Aaliyah. 

Omdat Kimbra ook flink wat invloeden uit de R&B en moderne dance toevoegt aan muziek dringt de vergelijking met Janelle Monáe zich op. Net als Janelle Monáe maakt Kimbra muziek waar ik normaal gesproken niet zo van hou, maar deze muziek zit zo knap in elkaar en is bovendien zo veelzijdig dat ik toch blijf luisteren en langzaam maar zeer zeker gegrepen wordt. 

Wat The Golden Echo zo knap maakt is dat Kimbra schaamteloos citeert uit de 90s pop van mindere goden als Paula Abdul, maar deze invloeden vervolgens fraai integreert in haar uiteindelijk toch bijzonder avontuurlijke songs. Het is absoluut muziek waarvan je moet houden en bovendien muziek die op deze BLOG nauwelijks aandacht krijgt, maar toch adviseer ik iedereen om deze bijzondere plaat van Kimbra eens te proberen en wat geduld te hebben met deze plaat. 

Zeker als je de plaat wat beter kent hoor je hoeveel kanten Kimbra opschiet en hoe avontuurlijk haar songs in elkaar steken. Een groot deel van de plaat is zeer geschikt voor de dansvloer (en raakt met name dan stevig aan Michael Jackson), maar The Golden Echo heeft ook zijn ingetogen momenten (die weer doen denken aan de muziek van landgenoot Lorde) en volop momenten die zo van de hak op de tak springen dat ze nauwelijks te doorgronden zijn. 

Kimbra tekent als coauteur voor alle songs op de plaat en speelt in vocaal opzicht een belangrijke rol, maar ze is niet de enige die een compliment verdient voor deze plaat. Zo zetten de muzikanten een heerlijk funky geluid neer dat zowel ouderwets als modern kan klinken en heeft producer Rich Costey een productioneel kunststukje afgeleverd dat bestaat uit vele lagen, waarvoor zelfs de legendarische Van Dyke Parks act de présence heeft gegeven.  

The Golden Echo is een veelkleurige lappendeken. Het is een lappendeken die vooral gemengde reacties oplevert. Recensies zijn tot dusver bijzonder positief of vernietigend; een tussenweg lijkt er niet te zijn. Zelf reken ik mezelf inmiddels tot het eerste kamp. The Golden Echo is een plaat vol heerlijke popmuziek die je minstens een jaar of 20 mee terug in de tijd neemt, maar het is op hetzelfde moment een plaat vol avontuurlijke muziek die alleen maar uit het heden kan stammen. 

Ik zette The Golden Echo in eerste instantie zelf vooral op als feel good plaat, maar inmiddels hoor ik vooral de bijzondere schoonheid van deze plaat. Bijzondere dame deze Kimbra en absoluut een hele bijzondere plaat. Erwin Zijleman

Koop bij BOL.com

 

dinsdag 21 oktober 2014

Neil Diamond - Melody Road

De muziek van Neil Diamond kreeg ik thuis met de paplepel ingegoten. Dat was niet altijd een genoegen. 

Het werk van de Amerikaanse singer-songwriter uit de vroege jaren 70 was en is best te pruimen (de live-plaat Hot August Night is een klassieker), maar ergens aan het eind van de jaren 70 raakte Neil Diamond het spoor bijster en goed ook. 

Er zijn niet veel, ooit eens heel serieus begonnen, muzikanten met zoveel slechte platen als Neil Diamond. De goede man hield het maken van hele slechte platen immers vol van de late jaren 70 tot een jaar of tien geleden en dat zijn heel wat jaren. 

In 2005 verraste Neil Diamond echter vriend en vijand door met het geweldige 12 Songs op de proppen te komen. Aan de hand van de briljante Rick Rubin kwam Neil Diamond al weer bijna tien jaar geleden tot twaalf goudeerlijke songs, ontdaan van alle franje en met zijn nog altijd uitstekende stem in de hoofdrol. Rubin en Diamond deden het in 2008 nog eens over met het misschien net wat minder verrassende maar wat mij betreft minstens net zo goede Home Before Dark, maar sindsdien leek Neil Diamond het spoor weer wat bijster. Dat was nog moeilijk te horen op een kerstplaat (want die zijn in principe altijd slecht) en een wat overbodige live-plaat, maar op het in 2010 verschenen Dreams leek Neil Diamond toch weer wat te vervallen in zijn oude fouten. 

Dat herstelt de inmiddels 73-jarige singer-songwriter op zijn nieuwe plaat Melody Road. Melody Road werd gemaakt met de ervaren producers Don Was en Jacknife Lee en topmuzikanten als Greg Leisz (op hoeveel platen speelt die wel niet?) en Benmont Tench. 

Waar Rick Rubin Neil Diamond verbood om zijn liefde voor overdadige arrangementen te etaleren, heeft Neil Diamond op zijn nieuwe plaat hier en daar de vrije ruimte gekregen, waardoor een aantal songs verzuipt in strijkers. Dat is even doorbijten, zeker wanneer Neil Diamond de grens tussen kunst en kitsch wel erg dicht nadert, maar gelukkig komt Neil Diamond wat mij betreft niet verder dan het af en toe bewandelen van het spreekwoordelijke randje (waar hij op zijn slechte platen vooral overheen ging). 

Melody Road bevat gelukkig ook een aantal songs met een smaakvolle en veel soberdere instrumentatie en productie en in deze songs maakt Neil Diamond indruk. Indruk met songs die blijven hangen en een goed gevoel geven, maar vooral indruk met vocalen die je niet verwacht van een 73-jarige. 

Waar zijn meeste leeftijdgenoten inmiddels aardig versleten klinken, klinkt Neil Diamond nog net zo warm en krachtig als in zijn beste jaren en valt er zelfs iets te zeggen voor de bewering dat het dunne randje extra doorleving zijn stem alleen maar mooier heeft gemaakt. Het zijn vocalen die inmiddels ook de songs met een wat mij betreft wat overdadige productie en instrumentatie naar de goede kant van de streep hebben getrokken. 

Door de wat gelikte productie zal Melody Road niet bij iedere liefhebber van singer-songwriter muziek in de smaak vallen, maar iedereen die hier met een open mind naar wil luisteren of een ieder die vooral valt voor mooie vocalen, zal toch moeten concluderen dat Neil Diamond op zijn oude dag weer een goede plaat heeft gemaakt. 

Misschien niet zo goed als de platen met Rick Rubin, maar veel beter dan het merendeel van de andere platen die op het moment verschijnen en zeker in vocaal opzicht beter dan vrijwel alle andere platen die op het moment verschijnen. 

Het is, zeker aan het begin van de plaat, even doorbijten, maar uiteindelijk word je er rijkelijk voor beloond. Muzikanten die ver na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd een uitstekende plaat maken. Ik heb er dit jaar al heel wat voorbij zien komen, maar ook dit is er absoluut een. Erwin Zijleman

Koop bij BOL.com