donderdag 26 maart 2015

Laura Marling - Short Movie

Laura Marling leek een paar jaar geleden nog de zoveelste Britse folkie die streed om de aandacht van een breed publiek, maar inmiddels weten we wel beter. 

De Britse singer-songwriter is pas 25, maar heeft inmiddels een aantal bijzonder indrukwekkende platen op haar naam staan, met het twee jaar geleden verschenen Once I Was An Eagle als meest ambitieuze en wat mij betreft ook beste plaat. 

De lat voor de vijfde plaat van de inmiddels al een tijdje vanuit Los Angeles opererende singer-songwriter lag dus bijzonder hoog, maar Short Movie laat horen dat Laura Marling haar top nog lang niet heeft bereikt. 

Op Once I Was An Eagle liet Laura Marling al horen dat ze precies de muziek maakt die ze zelf wil maken en dat doet ze nog net wat overtuigender op haar nieuwe plaat. 

Short Movie opent met een donkere en duistere song. De basis van de song wordt gevormd door het bijzondere akoestische gitaarspel en de al even bijzondere stem van Laura Marling, maar door de psychedelische geluiden op de achtergrond is het veel meer dan zomaar een folksong. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek die een al even jonge Joni Mitchell in Los Angeles maakte, maar de vergelijking houdt niet lang stand. 

In de tweede track horen we Laura Marling rauwer dan we haar ooit gehoord hebben. De vergelijking met PJ Harvey dringt zich op en dat is een vergelijking die nog een aantal keren terugkomt bij beluistering van Short Movie. 

Welke richting Laura Marling op Short Movie ook kiest, de songs van de Britse singer-songwriter zijn altijd opvallend intens. Short Movie is ook een pure en eerlijke plaat met songs die variëren van ontspannen en ingetogen tot beklemmend en gejaagd. 

Short Movie laat goed horen hoe uniek het gitaarspel van Laura Marling is en hoe mooi en emotievol haar stem de afgelopen is geworden. Het akoestische gitaarspel en de recht uit het hart komende vocalen van Laura Marling bepalen voor en belangrijk deel het geluid van Short Movie, maar het belang van de extra inkleuring van de songs moet niet worden onderschat. Deze extra inkleuring doet soms wat psychedelisch aan en hiernaast zijn er de strijkers die de al wat weemoedige songs van Laura Marling voorzien van extra drama en melancholie. 

Short Movie doet verslag van het leven dat Laura Marling in Los Angeles heeft opgebouwd en het is een leven dat we lang niet altijd hoeven te benijden. Short Movie is een plaat vol eenzaamheid en onzekerheid. Laura Marling weet deze eenzaamheid en onzekerheid zo indrukwekkend in haar vocalen te leggen dat Short Movie geen plaat is om heel vrolijk van te worden en soms zelfs bijna pijn doet, maar wat is het mooi en indrukwekkend. 

De eenzaamheid en onzekerheid hebben overigens zeker geen nadelige invloed gehad op de artistieke ontwikkeling van Laura Marling. In vrijwel iedere track op Short Movie kiest de Britse singer-songwriter weer voor een net wat andere invalshoek en verkent ze nieuwe terreinen. Soms wat rauwer dan we gewend zijn, soms wat meer in zichzelf gekeerd, dan weer uitbundig met ‘spoken word’ vocalen.

Short Movie bevat 13 songs en duurt 50 minuten. Het zijn 50 minuten van een bijna ongekende intensiteit en schoonheid. Na afloop is één ding direct duidelijk: Laura Marling heeft wederom een flinke stap gezet en levert haar beste plaat tot dusver af. Een prestatie van formaat. Waar het eindigt? Ik durf het niet te voorspellen.  Erwin Zijleman

Koop bij bol.com   cd   Koop bij bol.com  2 LP's

   

woensdag 25 maart 2015

The Staves - If I Was

Dat de Britse zusjes Camilla, Emily en Jessica Staveley-Taylor geweldig kunnen zingen lieten ze al horen op het in 2012 verschenen debuut van The Staves. 

Dead & Born & Grown maakte diepe indruk met drie prachtige stemmen die los van elkaar prachtig klonken, maar de ware magie kwam als de drie zusjes elkaars stemmen versterkten in harmonieën om van te watertanden. 

Ondanks de geweldige vocalen, de diepe wortels in de Britse folk en de fraaie productie van Glyn en Ethan Johns (!) werden de zusjes uit Watford niet wereldberoemd. 

Dat de zusjes Staveley-Taylor op hun tweede plaat kiezen voor een net wat ander geluid wekt daarom geen verbazing. Voor de productie deed het trio dit keer een beroep op Justin Vernon, oftewel Bon Iver. Ik had daarom verwacht dat The Staves wat meer op zouden schuiven in de richting van de alternatieve of indie-folk, maar dat is zeker niet het geval. 

Waar vader en zoon Johns drie jaar geleden kozen voor een betrekkelijk sober folk-geluid, pakt Justin Vernon op If I Was uit met een veel voller geluid. Het is een veelzijdig geluid dat de ene keer uitpakt met heel veel strijkers, maar niet veel later aan de slag gaat met speelse ritmes. 

Ondanks het vollere geluid staan de stemmen van de zusjes Staveley-Taylor uiteraard nog steeds centraal. Op basis van het debuut van The Staves ging ik er van uit dat het stemmen zijn die gemaakt zijn voor traditioneel aandoende Britse folk, maar in het veel modernere klankentapijt van If I Was komen ze nog veel beter tot hun recht. 

Justin Vernon heeft er voor gekozen om de drie zussen zoveel mogelijk samen te laten zingen en dat is een wijs besluit. Camilla, Emily en Jessica Staveley-Taylor zijn individueel al bovengemiddeld goede zangeressen, maar als ze samen zingen gebeurt er iets bijzonders. 1+1+1 is in het geval van The Staves niet 3 maar eerder 5 of zelfs 10. De stemmen van de zussen zijn alle drie net iets anders, maar ze kleuren perfect bij elkaar (net zoals je dit bij de zussen Lily en Madeleine hoort). Pure magie is het resultaat.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het geluid op If I Was in eerste instantie bij vlagen wel erg gelikt vond klinken. De tweede plaat van The Staves bevat een aantal songs die nog redelijk dicht tegen de Britse folk aan zitten, maar If I Was schuift aan de andere kant ook een aantal keren op richting redelijk toegankelijke pop, waarin het trio opschuift in de richting van de al genoemde Lily & Madeleine, maar hier en daar ook raakt aan de zoete klanken van Wilson Phillips (hun debuut is voor mij overigens een ‘guilty pleasure’ die al meer dan 20 jaar mee gaat) of zelfs The Corrs. 

Na flink wat luisterbeurten heb ik mijn mening over de productie overigens wel bijgesteld. Justin Vernon pakt op If I Was zo nu en dan flink uit, maar hij blijft altijd aan de juiste kant van de streep. Verder zijn er natuurlijk altijd de stemmen van de zusjes Camilla, Emily en Jessica Staveley-Taylor en die verleiden zelfs met een Hollandse carnavalskraker. 

Iedereen die het debuut van The Staves heeft gekoesterd zal even moeten wennen aan If I Was. Iedereen die het trio niet kent maar wel gek is op hemelse vrouwenzang, krijgt met If I was een ware schat in handen. Laten we hopen dat de muziek en vooral ook de zang van de zusjes Staveley-Taylor dit keer wel op de juiste waarde wordt geschat. Erwin Zijleman

The Staves zijn binnenkort te bewonderen op de Nederlandse podia:
09/4: Nijmegen, Doornroosje
10/4: Amsterdam, Melkweg
11/4: Rotterdam, Motel Mozaique
24/4: Maastricht: Muziekgieterij
25/4: Zwolle, Hedon

Koop bij bol.com   cd  Koop bij bol.com  LP