zaterdag 23 augustus 2014

Riley Walker - All Kinds Of You

Het Nederlandse muziektijdschrift Heaven heeft misschien niet de allure en diepgang van Britse concurrenten als Mojo en Uncut, maar het zet me wel met enige regelmaat op het spoor van prachtplaten die elders (inclusief Mojo en Uncut) geen enkele aandacht krijgen. 

In de meest recente editie van het tijdschrift wordt het debuut van de volslagen onbekende Amerikaanse singer-songwriter Ryley Walker bejubeld en dit blijkt een voltreffer. 

Ryley Walker is pas 24, maar grijpt met zijn bijzondere muziek nadrukkelijk terug op de psychedelische folkmuziek uit de jaren 60 en 70. Daarin staat hij niet alleen, maar de invulling die Ryley Walker er aan geeft is uniek.

In de muziek van Ryley Walker vallen een aantal dingen op. Allereerst is er zijn complexe akoestische gitaarspel, dat meer dan eens doet denken aan dat van John Fahey en Bert Jansch. Dit bijzondere gitaarspel wordt gecombineerd met vocalen die herinneringen oproepen aan groten als Tim Buckley en Tim Hardin. 

Het zou op zich genoeg kunnen of zelfs moeten zijn voor een mooi folky geluid, maar All Kinds Of You van Ryley Walker laat nog veel meer horen. De jonge singer-songwriter uit Chicago laat zich immers bijstaan door een band waarin vooral de violist en de pianist nadrukkelijk de aandacht opeisen. 

Het combineert fraai met het akoestische gitaarspel en de mooie stem van Ryley Walker, maar het levert ook een heel bijzonder geluid op. Zeker wanneer piano en viool eindeloos mogen experimenteren doet het geluid van Ryley Walker op All Kinds Of You zwaar psychedelisch aan, maar Ryley Walker slaat ook continu bruggen richting de Britse en Amerikaanse folk uit vervlogen tijden. 

Het debuut van Ryley Walker klinkt eigenlijk geen moment als een plaat uit 2014. Als iemand me zou vertellen dat het een vergeten meesterwerk uit de jaren 60 of 70 betreft zou ik het waarschijnlijk eerder hebben geloofd, maar All Kinds Of You stamt echt uit het heden. 

Omdat de plaat zover is verwijderd van de hedendaagse folk, is het debuut van Ryley Walker zeker geen makkelijke plaat. Zeker in het begin moest ik erg wennen aan het gitaarspel, aan de vocalen en vooral aan het bijzondere bandgeluid vol viooluithalen, maar wanneer de puzzelstukjes langzaam maar zeker op hun plaats vallen blijkt All Kinds Of You een intrigerende maar ook wonderschone plaat. 

Het is een plaat die geen moment lijkt op de leeftijd- en soortgenoten van Ryley Walker, waarmee de jonge singer-songwriter uit Chicago zich met speels gemak weet te onderscheiden en wat mij betreft aandacht en lof afdwingt

Iedere keer als ik naar het debuut van Ryley Walker luister hoor ik weer nieuwe dingen en iedere keer word ik nog wat dieper meegesleept in het unieke en bijzonder mysterieuze muzikale universum van Ryley Walker, dat zo langzamerhand een bezwerende werking heeft gekregen.

All Kinds Of You van Ryley Walker is een plaat die waarschijnlijk makkelijk vergeten wordt, maar echt niet vergeten mag worden. Dankzij Heaven heb ik hem in ieder geval te pakken en daar ben ik echt heel erg blij mee. Erwin Zijleman

 

vrijdag 22 augustus 2014

Spoon - They Want My Soul

Wat is het een fantastisch oeuvre dat de uit Austin, Texas, afkomstige band Spoon inmiddels op haar naam heeft staan. Het is een oeuvre dat de meeste andere rockbands waarschijnlijk al lang in de grote arena’s en stadions had gebracht, maar Spoon is nog altijd een relatief kleine band, zeker in Nederland. 

De band is misschien niet meer zo productief als in haar beginjaren en viel een jaar of vier geleden toch wat tegen met haar vorige plaat Transference, maar met haar nieuwe plaat They Want My Soul laat Spoon horen dat het het maken van onweerstaanbare maar tegelijkertijd inventieve rockmuziek nog altijd niet verleerd is. 

Het is rockmuziek die het beste van een aantal decennia rockmuziek lijkt te combineren, maar tegelijkertijd fris en eigenzinnig klinkt. They Want My Soul klinkt hierdoor enerzijds als een omgevallen platenkast, maar hiernaast minstens net zoveel als Spoon. De omgevallen platenkast hoor je direct in de openingstrack. Spoon opent als The Rolling Stones in hun beste jaren, schakelt vervolgens over naar Red Hot Chili Peppers en komt uiteindelijk via 10CC in topvorm toch weer bij Spoon uit. 

Deze veelkleurigheid hoor je eigenlijk in alle tracks op de plaat. Spoon houdt van monumentale gitaarriffs, maar kleurt haar muziek net zo makkelijk in met dromerige elektronische soundscapes. Spoon houdt van aanstekelijke melodieën, maar is ook niet vies van naar Krautrock neigende experimenten. They Want My Soul is hierdoor een plaat die direct aanmoedigt tot meedeinen op de aangename en aanstekelijke klanken, maar het is ook een plaat die aanvoelt als een ontdekkingsreis langs steeds weer nieuwe maar altijd adembenemende bestemmingen vol verrassende wendingen. 

Op haar vorige plaat klonk Spoon zoals gezegd net wat minder geïnspireerd, maar They Want My Soul is er weer een die zich kan meten met de Spoon klassiekers uit het verleden. They Want My Soul is hoorbaar gemaakt met veel plezier, waardoor de chemie tussen de bandleden weer helemaal terug is en de songs stuk voor stuk naar een hoger plan worden getild. 

They Want My Soul is een plaat die zoals gezegd associaties oproept met een omgevallen platenkast, maar op hetzelfde moment ken ik eigenlijk geen enkele andere band als Spoon. De muziek van Spoon is een veelkleurige lappendeken, maar het is ook muziek die ondanks zijn grote diversiteit klinkt als een eenheid. Hierbij speelt de fantastische productie van Joe Chiccarelli (My Morning Jacket) en Dave Fridmann (The Flaming Lips) ongetwijfeld een belangrijke rol, want wat klinkt de nieuwe plaat van Spoon strak en urgent. Het is een bij vlagen volle productie, maar iedere noot lijkt functioneel. 

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar het meest ben ik toch weer onder de indruk van de vocalen van Britt Daniel die dit keer het beste van Anthony Kiedis, John Lennon en Kurt Cobain lijkt te verenigen. 

They Want My Soul is al met al een mooie en waardevolle aanvulling op het al zo indrukwekkende oeuvre van Spoon. Iedereen die dit oeuvre kent weet inmiddels dat They Want My Soul in de categorie ‘verplichte aanschaf’ valt. Erwin Zijleman