woensdag 1 oktober 2014

Kelley Mickwee - You Used To Live Here

Kelley Mickwee is een Amerikaanse singer-songwriter die al een tijdje actief is in de Amerikaanse muziek scene. Een enkeling zal haar misschien kennen van het duo Jed & Kelley of van de band The Trishas, maar voor de meeste lezers van deze BLOG zal de naam Kelley Mickwee waarschijnlijk nieuw zijn. 

You Used To Live Here was overigens ook mijn eerste kennismaking met de vrouwelijke singer-songwriter die tegenwoordig weer vanuit Memphis, Tennessee opereert. 

Het is een kennismaking die de nodige indruk heeft gemaakt. Kelley Mickwee imponeert in de openingstrack River Girl direct met een portie country soul die zijn weerga niet kent. Direct na de eerste noten weet je dat je naar iets bijzonders luistert.

Kelley Mickwee omringt zicht op haar debuut met een aantal prima muzikanten uit de Memphis scene en deze weten hoe soulvolle country moet klinken. Kelley Mickwee maakt het vervolgens af met vocalen die herinneren aan de allergrootsten en de song naar grote hoogten tillen. 

Na River Girl was ik fan van Kelley Mickwee en had ik nog zes tracks te gaan. Het zijn tracks waarin de muzikanten die de Amerikaanse singer-songwriter bijstaan, onder wie echtgenoot Tim Regan, indruk blijven maken. 

Een heel arsenaal aan snareninstrumenten komt voorbij en alles klinkt even mooi en gloedvol, met een hoofdrol voor de pedal steel van Eric Lewis. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de vocalen van Kelley Mickwee. De soul uit de openingstrack wordt op de rest van de plaat verruild voor een geluid waarin folk en country een voornamere rol spelen, maar ook deze genres zijn Kelley Mickwee op het lijf geschreven. 

De zangeres uit Memphis is zo’n zangeres die de luisteraar kan verleiden met zwoele en warme vocalen, maar die dezelfde luisteraar ook kan ontroeren met persoonlijke teksten en vocalen waar het gevoel en de melancholie van af druipen. 

You Used To Live Here bevat zoals gezegd zeven tracks, waarvan Kelley Mickwee er vijf zelf schreef, overigens steeds in samenwerking met een bevriende muzikant, onder wie Phoebe Hunt, Kevin Welch en Owen Temple, met wie ze een bijzonder fraai duet neerzet. De resterende twee songs zijn covers van songs van Eliza Gilkyson en John Fullbright en beiden zijn haar op het lijf geschreven. 

You Used To Live Here is alles bij elkaar genomen een vrouwelijke singer-songwriter plaat die mee kan met de allerbesten en een paar keer rondweg imponeert. Valt er dan helemaal niets te klagen over het debuut van Kelley Mickwee? Ja, de plaat duurt maar een half uurtje en een half uurtje Kelley Mickwee smaakt vooral naar meer. Naar veel meer.

Er debuteren wekelijks heel veel vrouwelijke singer-songwriters, maar slechts een enkeling maakt een onuitwisbare indruk. Kelley Mickwee is een van deze vrouwelijke singer-songwriters. Ze kan vanaf nu op mijn speciale aandacht rekenen en dit bijzonder fraaie debuut zal ik koesteren. Wat een ontdekking. Erwin Zijleman

 

dinsdag 30 september 2014

Prince - Art Official Age / Prince & 3rd Eye Girl - Spectrum Electrum

Hoeveel artiesten durven het aan om twee platen op één dag uit te brengen? Het zijn er waarschijnlijk niet heel veel, maar er zijn er nog veel minder die het kunstje een paar jaar later nog eens doodleuk herhalen. 

Prince bracht in 2009 al eens twee platen op één dag uit (MPLSound  en LotusFlow3r) en deed er toen bovendien een plaat van zijn toenmalige protegé Bria Valente bij. De dubbele release van Prince in 2014 zal daarom niet heel veel opzien baren, al is het maar omdat Prince op zijn platen al lang niet meer in de topvorm verkeert die hij in de jaren 80 etaleerde. 

De afgelopen jaren bracht de muzikant uit Minneapolis zo af en toe wel eens een aardige plaat uit, maar platen van het kaliber 1999, Purple Rain, Around The World In A Day, Parade en vooral Sign 'O' The Times heeft Prince al meer dan 25 jaar niet meer gemaakt of zelfs maar benaderd. Dat gaat Prince niet veranderen met de release van Art Official Age en PlectrumElectrum; hoe graag we dat ook willen. Toch was ik nieuwsgierig naar de twee nieuwe Prince platen, want met Prince weet je het immers maar nooit. 

Laat ik eens beginnen met Art Official Age. De plaat opent met een opvallend kitscherige disco stamper, die klinkt als Daft Punk met Nile Rodgers, maar dan in een heel fout jasje, inclusief Duitse sample. Het klinkt stiekem wel lekker, maar met Prince in topvorm heeft het niets te maken, tot hij er aan het eind nog even een gitaarsolo tegenaan gooit en er toch nog een Prince track van weet te maken. 

Art Official Age klinkt vanaf dat moment als een echte Prince plaat en het is zeker geen slechte. Art Official Age leunt zwaar op funk en R&B en sleept het jaren 80 geluid van Prince het nieuwe millennium in met opvallende en soms bijna futuristisch aandoende elektronica en een geluid en een productie die aansluiten bij de hedendaagse R&B en rap. 

Art Official Age is een plaat van momenten. Af en toe hoor je een gedreven Prince die er toch weer in slaagt om muziek te maken die er toe doet, maar minstens net zo vaak hoor je muziek die aangenaam voortkabbelt maar zeker geen onuitwisbare indruk maakt. Art Official Age valt uiteindelijk vooral op door de bijzonder mooie productie en door de ballads op de plaat, die nog het meest herinneren aan de grote Prince uit het verleden. 

Kortom, een dikke voldoende, maar niet meer dan dat.


PlectrumElectrum is een totaal andere plaat. Op deze plaat wordt Prince bijgestaan door zijn all-female en powerband 3rd Eye Girl; de band met wie Prince het afgelopen jaar ook toerde. 

PlectrumElectrum is een stuk steviger dan Art Official Age en leunt niet op R&B, rap en funk, maar op (glam)rock. Iedereen die Prince graag als gitarist aan het werk hoort komt op PlectrumElectrum aan zijn trekken. De plaat bevat bij vlagen fantastisch gitaarwerk en schaart Prince definitief onder de grote rockgitaristen. 

PlectrumElectrum is voorzien van een moddervet geluid, maar Prince neemt op de plaat ook met enige regelmaat gas terug, wat een lekker dynamisch geluid oplevert. 

Toch is ook PlectrumElectrum niet zo goed als de platen die Prince in zijn beste jaren maakte. Instrumentaal en vocaal is het allemaal dik in orde, maar de memorabele songs die Prince een jaar of 25 a 30 jaar geleden schreef, ontbreken toch op deze plaat, zeker wanneer Prince en 3rd Eye Girl de rock later op de plaat toch weer zo af en toe verruilen voor funk en R&B. 

Conclusie 1: Prince is er wederom niet in geslaagd om een plaat af te leveren die kan concurreren met zijn beste werk. 
Conclusie 2: Prince heeft twee aardige platen afgeleverd die allebei hun momenten hebben. 

Goed genoeg voor een plekje op de krenten uit de pop. Ja, net als je het mij vraagt, als is het maar vanwege het gitaarwerk op PlectrumElectrum en de productie van Art Offical Age. Erwin Zijleman