maandag 15 september 2014

Myles Sanko - Forever Dreaming

Aan jonge soulzangers (en zangeressen) hebben we momenteel geen gebrek, maar er zijn er maar heel weinig die kiezen voor een lekker ontspannen soulgeluid dat herinnert aan de grote soulzangers (en zangeressen) uit de jaren 60 en 70. Moderne of hedendaagse soul zit vol vocaal en instrumentaal geweld en dat bevalt me lang niet altijd even goed. 

Ook de Britse soulzanger Myles Sanko kan heerlijk uithalen en kiest zo nu en dan voor een moddervette instrumentatie vol blazers, maar het grootste deel van de tijd kiest de Brit voor een meer ingetogen en meer ontspannen soulgeluid. 

Zeker wanneer de blazers ontbreken is het soul-geluid van Myles Sanko heerlijk laid-back, maar het is ook een geluid dat bijzonder knap in elkaar steekt. In dit geluid valt in eerste instantie het mooie heldere, soms ook wat bluesy en jazzy, gitaarspel op, maar al snel weten ook het heerlijke orgeltje en de subtiele pianoklanken genadeloos te verleiden. 

In de songs met een wat meer ingetogen geluid kan ook Myles Sanko het ook in vocaal opzicht wat rustiger aan doen en klinkt hij relaxed maar toch soulvol. Zeker in de meer ingetogen songs maakt Myles Sanko lome muziek waarbij het heerlijk ontspannen is. Het is op hetzelfde moment muziek die maximale aandacht vereist, want zowel in instrumentaal als in vocaal opzicht gebeurt er van alles op Forever Dreaming. 

Iedere keer dat de instrumentatie het lome pad verlaat en kiest voor een net wat kruidiger geluid gaat Myles Sanko mee en verrast hij met vocalen die het ene moment nog uit het hart, maar het volgende moment uit de tenen komen. Forever Dreaming sluit, veel meer dan de meeste andere soulplaten van het moment, aan op de klassieke soulplaten uit het verleden, maar verrijkt deze vervolgens met een snufje jazz en een vleugje blues. 

Vanwege de invloeden die Myles Sanko in zijn muziek verwerkt, zijn  voorkeur voor lome en meer ingetogen songs en zijn warme en tegelijkertijd soulvolle geluid, doet Forever Dreaming me misschien nog wel het meest denken aan de onderschatte platen van Bill Withers, die in de jaren 70 een stapeltje klassiekers afleverde dat helaas nog altijd in menige platenkast ontbreekt. Een groter compliment kan ik een debuterend soulzanger niet maken. 

Ook Myles Sanko zal vanwege zijn net wat afwijkende geluid waarschijnlijk niet onmiddellijk de harten van de liefhebbers van moderne soulmuziek veroveren, maar ik hoop dat dit snel gaat veranderen. Myles Sanko heeft met Forever Dreaming immers niet alleen een hele lekkere, maar ook een hele knappe soulplaat gemaakt. Forever Dreaming staat vol met bijzonder lekker in het gehoor liggende soulsongs, maar het zijn ook nog eens soulsongs waarin van alles gebeurt, zodat de fantasie volop wordt geprikkeld. 

Forever Dreaming was voor mij in eerste instantie vooral een lekker plaatjes voor de late avond, maar inmiddels beschouw ik het als één van de meest interessante soulplaten van het moment. Forever Dreaming verdient daarom de aandacht van iedere liefhebber van de betere soulmuziek. Uit het verleden, maar ook zeker uit het heden. Erwin Zijleman

 

zondag 14 september 2014

Paul Collins - Feel The Noise

In 1978 formeerde de Amerikaanse muzikant Paul Collins in Los Angeles een bandje dat de naam The Beat kreeg. Niet veel later werd in het Britse Birmingham een band met dezelfde naam geformeerd. 

Paul Collins had de oudste rechten, waardoor de Britse band formeel de naam The English Beat moest dragen, maar zeker in Europa denken we bij The Beat direct aan de (overigens ook zeker niet slechte) Britse ska band en niet aan de Amerikaanse powerpop band. 

Het werkelijk geweldige titelloze debuut van de Amerikaanse versie van The Beat trok hierdoor in Europa nauwelijks aandacht en ook de als Paul Collins’ Beat uitgebrachte, en eveneens uitstekende, tweede plaat ging roemloos ten onder. Liefhebbers van powerpop kan ik met klem adviseren om de platen van de Amerikaanse versie van The Beat alsnog te beluisteren, want het zijn inmiddels klassiekers in de Amerikaanse powerpop. Hetzelfde geldt overigens voor de platen van de band die Paul Collins nog voor The Beat formeerde; The Nerves. 

Mede door het gedoe met de naam viel het doek voor The Beat ergens halverwege de jaren 80, waarna Paul Collins aan een solocarrière begon. Deze solocarrière is me tot dusver eerlijk gezegd compleet ontgaan. Naar verluid maakte Paul Collins in eerste instantie countryrockplaten en keerde hij pas later terug naar de powerpop, waarna hij zich op zijn vorige, uit 2010 stammende, plaat, zelfs uitriep tot de koning van het genre. Collins was de afgelopen decennia naar verluid een cultheld in Spanje, maar de rest van de wereld vergat de man die de powerpop op de kaart zette, maar hier nooit enig krediet voor kreeg. 

Met Feel The Noise is Paul Collins echter terug. Paul Collins is inmiddels heel wat jaartjes ouder geworden, maar klinkt op Feel The Noise nog altijd als de jonge hond van ruim 35 jaar geleden. Feel The Noise eert nadrukkelijk het klassieke powerpop geluid en het is een geluid dat nog niets van zijn glans, kracht en urgentie heeft verloren. 

Liefhebbers van muzikale hoogstandjes zijn bij Paul Collins nog altijd aan het verkeerde adres. Feel The Noise grossiert in aanstekelijke powerpopsongs zonder al te veel pretenties of tierelantijntjes. Zeker in tekstueel opzicht graait Paul Collins wel erg opzichtig in de bak met rock ’n roll clichés, maar hij komt er mee weg. 

Ook in muzikaal opzicht lijkt Collins over het algemeen netjes binnen de lijnen van het mede door hemzelf uitgevonden genre te kleuren, maar bij aandachtige beluistering hoor je dat Collins ook een aantal malen de grenzen van het genre opzoekt en bruggen slaat met de andere genres die hem aan het hart liggen. 

Feel The Noise is daarom meer dan een herhalingsoefening, maar het is boven alles een plaat met vrijwel onweerstaanbare popsongs. Paul Collins schreef ze een eeuwigheid geleden voor The Beat, maar hij is het nog altijd niet verleerd. Collins is in al die jaren hooguit wat gruiziger en doorleefder gaan klinken, maar is verder nog steeds de angry young man van ruim 35 jaar geleden. Het gaat misschien wat ver om jezelf uit te roepen tot de “King of Powerpop”, maar afgaande op de kwaliteit van Feel The Noise valt er weinig tot niets op af te dingen. Erwin Zijleman