woensdag 18 oktober 2017

LUWTEN - LUWTEN

Een luwte is volgens de VanDale een plek waar de wind niet komt, maar het is ook een synoniem voor een beschutte plaats of voor de schaduwkant. 

LUWTEN is de naam van het nieuwe project van de Nederlandse singer-songwriter Tessa Douwstra, die eerder aan de weg timmerde met haar bands Wooden Sains en Orlando. Het is om meerdere redenen een goed gekozen naam. 

Tessa Douwstra zocht voor het debuut van LUWTEN de stilte op en maakte muziek op plekken zonder afleiding of ruis. Dat hoor je nadrukkelijk terug in de muziek op de plaat. 

Het debuut van LUWTEN valt op door subtiele klanken en is een plaat waarop, ondanks het bijzondere en vaak volle geluid, de stilte regeert. Op het debuut van LUWTEN is de wind gaan liggen en komt ieder detail aan de oppervlakte, wat zeker bij beluistering met de koptelefoon of bij flink volume zorgt voor een fascinerende luisterervaring. 

Het geluid van LUWTEN is een geluid waarin elektronica overheerst en zorgt voor sfeervolle en dromerige klankentapijten, waarin overigens ook steeds meer organische accenten opduiken. Het zijn zich langzaam voortslepende en atmosferische klankentapijten die uitstekend passen bij de fluisterzachte zang van Tessa Douwstra, die zeer overtuigt als zangeres. 

Het debuut van LUWTEN wordt vanwege de dromerige sfeer en de afwisselend grote rol voor elektronica en organische instrumenten vergeleken met de platen van Eefje de Visser, maar zelf hoor ik vooral raakvlakken met de briljante plaat van Sevdaliza, die op haar eerder dit jaar verschenen debuut een geheel eigen muzikaal universum heeft gecreëerd. 

Tessa Douwstra doet hetzelfde op het titelloze debuut van LUWTEN. Het is een muzikaal universum vol bijzondere klanken, die de ene keer dromerig en sprookjesachtig klinken, maar je met donkere klanken ook mee kunnen nemen naar de schaduwzijde. 

Laat de muziek van LUWTEN uit de speakers komen en de aarde draait even wat minder snel. Laat de muziek van LUWTEN uit de speakers komen en je komt terecht in een wereld die even mooi als ongrijpbaar is. 

Het knappe van de muziek van LUWTEN is dat de band rond Tessa Douwstra aan de ene kant druk bezig is met het creëren van lome en dromerige of bezwerende en fascinerende elektronische mozaïeken vol bijzondere accenten, maar dat op hetzelfde moment het popliedje met een kop en een staart niet uit het oog wordt verloren. Het debuut van LUWTEN is hierdoor een even ontoegankelijke als toegankelijke plaat; een bijzondere kwaliteit die eerder dit jaar ook het al eerder genoemde debuut van Sevdaliza typeerde. 

Zeker als je met alle aandacht luistert naar de plaat, ontwikkelt het debuut van LUWTEN zich al snel tot een fascinerende luistertrip waarin je maar nieuwe dingen blijft horen en waarin tal van echo’s uit het verleden opduiken. Soms hoor ik wat van Portishead, soms wat van de eerste Twin Peaks soundtrack, maar ik hoor toch vooral een bijzonder eigen geluid, waarin met minimale middelen een bijna oneindige ruimte wordt gecreëerd. 

Zeker wanneer het eigen energieniveau wat afneemt is het debuut van LUWTEN een wonderschone oase van rust, maar het is ook een plaat die onmiddellijk kan benevelen wanneer dat even nodig of gewenst is. 

Na Sevdaliza heeft ook Tessa Douwstra samen met haar band een plaat gemaakt die internationaal zijn gelijke niet kent en die behoort tot het mooiste en meest bijzondere dat dit jaar is verschenen. Iedere muziekliefhebber die deze plaat mist doet zichzelf flink tekort. Erwin Zijleman





dinsdag 17 oktober 2017

Larry Campbell & Teresa Williams - Contraband Love

Larry Campbell en Teresa Williams leverden twee jaar geleden met hun eerste gezamenlijke plaat wat mij betreft één van de beste rootsplaten van 2015 af. 

Dat kwam niet helemaal als een verrassing, want beiden hadden op dat moment al een enorme staat van dienst binnen de Amerikaanse rootsmuziek. 

Het titelloze debuut van Larry Campbell & Teresa Williams bestreek een zeer breed palet binnen deze Amerikaanse rootsmuziek en imponeerde met uitstekende songs, heel veel muzikaal vuurwerk en vooral ook met geweldige zang. 

Heel veel nieuwe dingen deden de twee ouwe rotten misschien niet op hun gezamenlijke debuut, maar iedere noot op dit debuut was raak. Omdat de plaat alleen maar beter werd stond hij aan het eind van het jaar in mijn jaarlijstje en daar valt nog altijds niets op af te dingen. 

Ook op het onlangs verschenen Contraband Love doen de gelouterde muzikanten uit Woodstock, New York, geen hele vernieuwende dingen, maar wat klinkt ook deze plaat weer fantastisch. 

Ook op Contraband Love laten Larry Campbell en Teresa Williams weer horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een opvallend breed terrein uit de voeten kunnen, wordt er weer met veel passie en plezier gespeeld en zingen de twee wederom de sterren van de hemel. 

Net als zijn voorganger klinkt Contraband Love geweldig, wat de verdienste is van Larry Campbell die ook als producer zijn sporen in de muziek ruimschoots heeft verdiend. De twee doken dit keer de studio in met een drummer en een bassist en deze zorgen voor een hechte basis. 

Op deze basis kan snarenwonder Larry Campbell, in het verleden niet voor niets een van de meest gevraagde sessiemuzikanten in het genre, uitstekend uit de voeten. Het gitaarwerk op de plaat knalt uit de speakers, maar ook op de mandoline en de viool kan de Amerikaanse muzikant uitstekend uit de voeten. 

Het geweldige gitaarwerk hoor je vooral in de wat stevigere en bluesy songs, die goed zijn vertegenwoordigd op Contraband Love, maar ook in de wat meer ingetogen songs klinkt de plaat in muzikaal opzicht geweldig, zeker als ook nog een organist en een accordeonist aanschuiven. 

Larry Campbell is ook nog eens een uitstekend zanger, maar in vocaal opzicht legt hij het toch af tegen zijn echtgenote Teresa Williams die diepe indruk maakt met zang die uit de tenen kan komen of juist prachtig ingetogen kan klinken. Het is een stem die niet onder doet voor die van de allerbesten en allergrootsten in het genre, waardoor ook Contraband Love weer een rootsplaat is die mee gaat doen om de ereprijzen dit jaar. 

Voor de critici in Europa klinkt het misschien allemaal net wat te traditioneel, maar als er op dit niveau muziek wordt gemaakt, op dit niveau wordt gezongen en zoveel passie uit de speakers spat, is alleen een diepe buiging op zijn plaats. Contraband Love is net als zijn voorganger een fel schitterende diamant binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman





maandag 16 oktober 2017

Emily Haines & The Soft Skeleton - Choir Of The Mind

Choir Of The Mind van Emily Haines & The Soft Skeleton heeft een aantal weken op de stapel gelegen en ik weet eigenlijk niet zo goed waarom. 

Ik heb vrijwel alle platen die ze als frontvrouw van de Canadese band Metric heeft gemaakt hoog zitten, zat altijd op het puntje van de stoel als ze bijdroeg aan de platen van Broken Social Scene en heb een speciaal plekje in mijn hart ingeruimd voor haar eerste soloplaat Knives Don't Have Your Back uit 2006. 

Bij snelle beluistering van haar onlangs verschenen tweede soloplaat Choir Of The Mind was ik bovendien direct onder de indruk, maar desondanks leek de plaat maar niet van de stapel te komen. Gelukkig is een aantal lezers van deze BLOG blijven aandringen en heb ik op een regenachtige avond eens goed de tijd genomen voor de nieuwe plaat van Emily Haines en haar band The Soft Skeleton. 

Die regenachtige avond heeft zeker bijgedragen aan het resultaat, want Emily Haines heeft een verrassend ingetogen en stemmige plaat afgeleverd. Centraal op Choir Of The Mind staat een stokoude piano uit 1850, die de basis vormt voor het grootste deel van de instrumentatie op de plaat. Veel tracks op de plaat moeten het doen met vol en warm maar ook wat melancholisch klinkend pianospel en de aangename maar ook wat lieflijk klinkende stem van Emily Haines, die vaak in meerdere lagen uit de speakers komt. 

Het zorgt voor de meest ingetogen en intieme momenten op een plaat die af en toe ook veel voller kan klinken en dan een flink ander geluid laat horen. Het contrast tussen het uiterst sobere en juist erg vol klinkende geluid op de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton voorziet de plaat van dynamiek en spanning en zorgt er voor dat Choir Of The Mind niet gaat vervelen. 

Persoonlijk heb ik absoluut een zwak voor de spaarzaam georkestreerde songs waarin de piano heerlijk voortkabbelt en Emily Haines verleidt met de zo van haar bekende zwoele vocalen. Het klinkt op het eerste gehoor misschien wat sober en eenvoudig, maar Emily Haines geeft een bijzondere draai aan al haar songs en slaagt er in om de spanning prachtig op te bouwen, ook wanneer ze alleen de beschikking heeft over een stokoude piano en haar stem. 

Dat opbouwen van de spanning gaat natuurlijk nog makkelijker en beter wanneer ze haar songs, samen met Metric collega James Shaw, voorziet van spannende arrangementen, die de spaarzaam ingekleurde songs in één keer kunnen voorzien van sprookjesachtige en vol klinkende geluidstapijten. 

Ik was eigenlijk direct overtuigd van de mooie klanken en de al even mooie zang op Choir Of The Mind, maar Emily Haines heeft ook dit keer een plaat gemaakt die knapper in elkaar steekt dan je bij eerste beluistering zult vermoeden. Wanneer je de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton vaker beluistert komen de songs stuk voor stuk tot leven en groeit de schoonheid en intensiteit van de plaat. 

Op voorhand was er al geen enkele reden om te twijfelen aan de kwaliteit van de muziek van Emily Haines en de Canadese muzikante maakt het ook dit keer makkelijk waar. Ga dat horen dus. Erwin Zijleman