zaterdag 25 oktober 2014

Sophie Zelmani - Going Home / Everywhere

In de lente van 1996 werd ik smoorverliefd op de muziek van de Zweedse singer-songwriter Sophie Zelmani. Het debuut van Sophie Zelmani was een sprankelende en zonnige singer-songwriter plaat vol onweerstaanbare popliedjes. Popliedjes zoals Van Morrison die maakt maar dan met lieflijke vocalen en alleen maar zonnestralen. Sophie Zelmani’s buitengewoon charmante accent deed in combinatie met haar zwoele fluisterstem de rest. 

Twee jaar later verscheen de tweede plaat van Sophie Zelmani en hierop had de aangename lentezon plaats gemaakt voor donkere wolken. Precious Burden was een uiterst sombere plaat, maar het was ook een wonderschone plaat die mijn liefde voor de muziek van Sophie Zelmani alleen maar groter maakte. 

Na Precious Burden maakte Sophie Zelmani nog een aantal platen. Het waren zeker geen slechte platen, maar de magie van het zonnige debuut en de zo sombere opvolger ontbrak. Na het wederom aardige maar niet opzienbarende The Ocean And Me verloor ik Sophie Zelmani uit het oog, tot een lezer van deze BLOG me een aantal dagen geleden wees op een nieuwe plaat van de Zweedse singer-songwriter. 

Going Home blijkt één van twee nieuwe Sophie Zelmani platen die eerder dit jaar verschenen. Ik begon met enige zorg aan de beluistering van de nieuwe platen van de Zweedse singer-songwriter, want hoe groot is de kans dat ze me na al die jaren net zo zou raken als in de lente van 1996 of de herfst van 1998? 

Laat ik beginnen met Going Home. Going Home bevat maar één nieuwe song en verder nieuw opgenomen versies van songs van de eerdere platen van Sophie Zelmani. Natuurlijk ging ik direct op zoek naar de songs van de platen die me zo dierbaar zijn, maar beiden zijn slechts met één song vertegenwoordigd. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant kan Sophie Zelmani niet veel toevoegen aan songs die ik al meer dan 15 jaar koester. 

Ze voegt daarentegen een hoop toe aan de songs die ik niet of minder goed ken. Al deze songs zijn voorzien van een buitengewoon stemmige instrumentatie bestaande uit voornamelijk piano en akoestische gitaar, hier en daar wat verder ingekleurd met strijkers en een aantal andere instrumenten. Het is een instrumentatie die me herinnert aan Precious Burden en dit wordt alleen maar versterkt wanneer Sophie Zelmani begint te zingen. Aan haar accent is niets veranderd en ook haar stem klinkt nog vrijwel hetzelfde als in de lente van 1996 of de herfst van 1998. 

Het wist me direct te betoveren en sindsdien is Going Home eigenlijk alleen maar mooier en indringender geworden. Songs die op de  latere platen van Sophie Zelmani verbleekten door een te volle productie of een slecht gekozen instrumentatie komen op Going Home tot leven en maken vrijwel zonder uitzondering een verpletterende indruk, ook wanneer de sombere klanken opeens worden afgewisseld met behoorlijk uitbundige gitaren. 

 


Going Home heb ik onmiddellijk toegevoegd aan de Sophie Zelmani platen die ik altijd binnen handbereik wil hebben, maar hiermee was ik er nog niet. Met Everywhere leverde de Zweedse singer-songwriter immers onlangs nog een nieuwe plaat af. 

Everywhere bevat alleen nieuw werk en sluit eigenlijk naadloos aan op Going Home. Ook op Everywhere kiest Sophie Zelmani voornamelijk voor stemmige en ingetogen songs, al is de productie wel wat voller dan die op Going Home en zijn meer instrumenten en achtergrondvocalen toegevoegd. 

Everywhere heeft een net wat minder sombere ondertoon dan Going Home. Dat betekent nog niet dat Sophie Zelmani net zo sprankelt en verleidt als op haar debuut, maar ze komt een aantal keren in de buurt. 

Met de songs op de plaat is echter helemaal niets mis. Ook Everywhere bevat vrijwel uitsluitend songs die me onmiddellijk in wisten te pakken en het zijn songs die in me in enkele gevallen al net zo dierbaar zijn als de songs van de eerste twee platen van Sophie Zelmani en de oudjes van Going Home. 

Ook Everywhere maakt indruk met een mooie stemmige instrumentatie en vooral met songs en vocalen waarvan je alleen maar kunt houden.

Ik was Sophie Zelmani eerlijk gezegd helemaal vergeten, maar opeens is ze terug. Niet met één nieuwe plaat, maar met twee nieuwe platen die ook nog eens allebei goed zijn. Ik heb Sophie Zelmani onmiddellijk weer in mijn hart gesloten en dat moeten meer mensen doen. Ga luisteren en je bent verkocht. Ik weet het bijna zeker. Erwin Zijleman

 

Beide platen zijn helaas lastig te verkrijgen en als je ze al vindt gaat het om peperdure Zweedse import. Het kan goedkoper via de site van Sophie Zelmani (https://www.bengans.se/popup/zelmani_cd/int.aspx?language=en en https://www.bengans.se/popup/sophie_going/int.aspx).

Toch voor een prikkie genieten van het allerbeste van Sophie Zelmani? Precious Burden is te koop voor een hele interessante prijs.

Koop bij bol.com

vrijdag 24 oktober 2014

Vashti Bunyan - Heartleap

De Britse folkzangeres Vashti Bunyan debuteerde in 1970 met Just Another Diamond Day. De plaat werd geproduceerd door topproducer Joe Boyd, die op dat moment onder andere had gewerkt met Nick Drake en Fairport Convention en gearrangeerd door Robert Kirby, die ook had gewerkt met Nick Drake, wat bijdroeg aan de hoge verwachtingen met betrekking tot de plaat.

Just Another Diamond Day was het debuut van Vashti Bunyan, maar leek ook lange tijd haar zwanenzang te worden. De zangeres die was binnengehaald als de nieuwe Joni Mitchell maakte de te hooggespannen verwachtingen niet waar en de plaat flopte genadeloos. Vrij snel na de release van de plaat koos Vashti Bunyan voor het moederschap en verdween ze uit beeld. 

Pas 30 jaar later keerde de aandacht voor de pastorale folksongs op haar al lang vergeten debuut terug. De nieuwe folkbeweging was bijzonder gecharmeerd van de ingetogen folksongs van Vashti Bunyan en Just Another Diamond Day werd opeens een inspiratiebron voor velen en toch nog het meesterwerk dat in 1970 bijna niemand er in gehoord had. 

Het bood Vashti Bunyan de kans om terug te keren in de muziek. Eerst op een samen met het hippe Animal Collective gemaakte EP en later met het in 2005 verschenen Lookaftering, dat Just Another Diamond Day ruim 35 jaar na de release alsnog van een niet meer verwachte opvolger voorzag. 

Inmiddels zijn we weer 9 jaar verder en levert Vashti Bunyan naar eigen zeggen haar laatste plaat af. Niet omdat ze te oud is (ze is ‘pas’ 70) maar omdat ze alles gezegd heeft wat ze wil zeggen. Vashti Bunyan maakt zich er niet makkelijk van af, want ze heeft jaren aan Heartleap gewerkt. Dat is te horen, want het is een bijzonder mooie plaat geworden. 

Heartleap bevat voornamelijk bijzonder intieme songs. De instrumentatie is spaarzaam en bestaat vooral uit gitaar, piano en strijkers. Het is een instrumentatie die zich gedienstig opstelt, want op Heartleap draait alles om de prachtige stem van Vashti Bunyan. Het is een stem die vooral goed tot zijn recht komt in wat pastorale songs en deze zijn dan ook volop te vinden op Heartleap. 

Heartleap bevat een aantal gastbijdragen (onder andere van Devendra Banhart die haar tien jaar geleden weer op de kaart zette), maar het grootste deel van de plaat is door Vashti Bunyan zelf in elkaar geknutseld. De Britse folkzangeres heeft dat op bijzonder smaakvolle wijze gedaan. 

De spaarzame instrumentatie is uitermate trefzeker en past steeds perfect bij de prachtige vocalen. Vashti Bunyan hield haar songs en muziek altijd al klein, maar zo fragiel als op Heartleap heb ik haar nog niet gehoord. Heartleap is hierdoor een plaat die vraagt om maximale aandacht. Ieder bijgeluid kan de breekbare folksongs van Vashti Bunyan verstoren en dat is echt het laatste wat je wilt. 

Of Heartleap echt de laatste plaat is van Vashti Bunyan zal de tijd moeten leren, niets is immers zo veranderlijk als de mens, maar als het haar laatste plaat is, is het een slotakkoord waarop Vashti Bunyan trots kan zijn. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com cd    Koop bij bol.com  lp