donderdag 30 juli 2015

Van Hunt - The Fun Rises, The Fun Sets

Van Hunt werd ruim tien jaar geleden onthaald als neo-soul sensatie, maar eerlijk gezegd ben ik hem na zijn, overigens prima, debuut wat uit het oog verloren. 

Ik ben kennelijk niet de enige, want voor zijn nieuwe (en vierde) plaat heeft de muzikant uit Dayton, Ohio, een crowdfunding campagne moeten starten. Het levert gelukkig wel een hele bijzondere plaat op. 

Op The Fun Rises, The Fun Sets is Van Hunt redelijk ver verwijderd geraakt van het vooral op lekker in het gehoor liggende soul en R&B geschoeide geluid van zijn debuut en verrast hij met een broeierig en zweverig geluid dat invloeden uit de funk en de psychedelica heeft omarmd. 

Het is een vrij ingetogen geluid dat zeker raakvlakken heeft met dat van onder andere D’Angelo en vooral Prince, maar het geluid van Van Hunt is spacier en een stuk experimenteler. 

The Fun Rises, The Fun Sets is, zeker bij eerste beluistering, een lastig te doorgronden plaat, maar het is ook een plaat die zich op een of andere manier nadrukkelijk opdringt. De broeierige klanken gooien volop lijntjes uit naar het verleden, maar The Fun Rises, The Fun Sets staat ook met minstens één been in het heden. Een aantal songs citeert nadrukkelijk uit het werk van een band als Parliament of refereert naar oude soul, maar Van Hunt vernieuwt op zijn nieuwe plaat ook nadrukkelijk met muziek die zich lastig in een hokje laat duwen. 

Het levert een broeierig, dampende en veelzijdige soulplaat op die aandacht vraagt, maar ook veel terug geeft. Van Hunt zou met een wat conventioneler geluid waarschijnlijk makkelijker het hoofd boven water houden, maar het siert hem dat hij het experiment durft op te zoeken. The Fun Rises, The Fun Sets is hierdoor vooral geschikt voor de liefhebbers, maar voor deze liefhebbers valt er verrassend veel te genieten. Meer dan op de laatste platen van Prince als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

Koop bij bol.com

 

woensdag 29 juli 2015

Veruca Salt - Ghost Notes

De Amerikaanse band Veruca Salt combineerde op haar debuut American Thighs uit 1994 op even knappe als aanstekelijke wijze invloeden uit de grunge en de indie-rock met pure bubblegum-pop. Het leverde een eigenwijze mix van The Pixies, The Breeders, Nirvana, The Go-Go’s en Liz Phair op en dat smaakte naar meer. 

In het leveren van dat meer ging Veruca Salt niet altijd even voortvarend te werk. De in 1997 en 2000 verschenen tweede en derde plaat waren lang niet zo sterk als het debuut, terwijl het in 2006 verschenen Veruca Salt IV wel sterk was maar helaas nauwelijks werd opgemerkt. 

Inmiddels zijn we weer negen jaar verder en bijna uit het niets verscheen onlangs Ghost Notes. Veruca Salt veranderde de afgelopen twintig jaar regelmatig van samenstelling, maar op Ghost Notes treedt de band aan in de originele line-up. 

Er zijn inmiddels 21 jaren verstreken sinds het debuut van de band, maar op Ghost Notes klinkt Veruca Salt opvallend fris en gedreven. De band combineert nog altijd een stevig en grungy rockgeluid met onweerstaanbare hooks en refreinen en is hier op Ghost Notes minstens net zo bedreven in als op het debuut. 

De nieuwe plaat van Veruca Salt laat hiernaast ontwikkeling horen. Het instrumentarium is rijker, de songs zijn veelzijdiger en er wordt veel beter gemusiceerd. Veruca Salt neemt op Ghost Notes veel vaker gas terug en dat komt de kwaliteit en de dynamiek van haar muziek zeer ten goede. Ook de af en toe aan The Bangles herinnerende harmonieën en vleugjes psychedelica en West-Coast pop geven het geluid van Veruca Salt een nieuwe impuls. 

Veruca Salt staat bij veel muziekliefhebbers op het netvlies als een eendagsvlieg uit de jaren 90, maar het uitstekende bijna een uur durende en niet verslappende Ghost Notes laat horen dat de band echt veel meer is dan dat. Ik heb een van mijn favorieten uit de jaren 90 in ieder geval weer vol liefde omarmd. Erwin Zijleman