maandag 2 mei 2016

Summer Flake - Hello Friends

Summer Flake is een Australische band, die wat te makkelijk het etiket dreampop krijgt opgeplakt. 

Hello Friends laat inderdaad heerlijk dromerige muziek horen met prachtige gitaarloopjes en mooie vrouwenvocalen, maar Summer Flake is zeker geen 13 in een dozijn dreampop band. 


De band rond singer-songwriter Stephanie Crase laat zich op Hello Friends beïnvloeden door een breed spectrum aan stijlen. 


Hieronder invloeden uit de dreampop en de shoegaze, maar Summer Flake vindt haar inspiratie ook in de psychedelica en folk uit de jaren 60, in de Westcoast pop uit dezelfde periode en in de indie-rock uit de jaren 90. 


De muziek van Summer Flake maakt vaak een wat lome indruk, maar zit op hetzelfde moment vol dynamiek. De belangrijkste ingrediënten in de muziek van de Australische band zijn de mooie stem van Stephanie Crase en vooral het werkelijk geweldige gitaarwerk. 


Het is gitaarwerk dat prachtig kan citeren uit de surf-rock en Westcoast pop van decennia geleden, dat kan aansluiten bij de hoogtijdagen van de dreampop en de shoegaze, maar dat ook op fascinerende wijze in het heden staat. 


Het is gitaarwerk dat de ene keer warm en zonnig klinkt, de andere keer dromerig en onderkoeld en weer wat later vurig en bezwerend. Het kleurt prachtig bij de stem van Stephanie Crase die meer aansluit bij zangeressen als Kristin Hersh, Juliana Hatfield en af en toe Courtney Love dan bij de gemiddelde zangeres van een dreampop band. 


Ook in muzikaal opzicht hoor ik meer overeenkomsten met de genoemde bands, waarbij vooral de overeenkomsten met de muziek van Hole opvallen. Gelukkig is Stephanie Crase een veel betere zangeres dan Courtney Love en ook in muzikaal opzicht maakt Summer Flake, vooral dankzij het veelkleurige gitaarwerk, veel meer indruk dan de Amerikaanse band die wel een stuk beter was dan de critici destijds deden vermoeden. 


Het is bijzonder hoe Summer Flake steeds weer anders weet te klinken en het is verrassend hoe lang de plaat aan kracht blijft winnen. Summer Flake krijgt dit voor elkaar door aan de ene kant te grossieren in heerlijke popliedjes, maar aan de andere kant te zoeken naar muzikale diepgang. Het levert een plaat op die vrij makkelijk over het hoofd gezien zal worden, maar die echt alle aandacht verdient. Erwin Zijleman




 


zondag 1 mei 2016

Natalia M. King - Bluezzin T’il Dawn

Natalia M. King ken ik alleen van haar in 2002 verschenen debuut Milagro. Ik herinner me dat ik destijds zeer onder de indruk was van deze plaat, maar kan me niet herinneren dat ik er de afgelopen 13 jaar veel naar heb geluisterd. 

Bluezzin T’il Dawn is daarom een hernieuwde kennismaking met de muziek van deze Amerikaanse muzikante. 


Natalia M. King opereerde ten tijde van de release van haar debuut vanuit Parijs, maar is inmiddels weer teruggekeerd op Amerikaanse bodem. Aan Bluezzin T’il Dawn ging een lange stilte vooraf, maar gelukkig is Natalia M. King terug. 


De nieuwe plaat werd opgenomen met een combo bestaande uit een drummer, een bassist, een pianist en twee blazers (die uit de voeten kunnen op de saxofoon, de trompet, de klarinet en de fluit). Natalia M. King speelt zelf gitaar, maar deze speelt over het algemeen een bescheiden rol in het instrumentarium, al hoor je het subtiele gitaarspel een stuk beter wanneer je Bluezzin T’il Dawn met de koptelefoon beluistert. 


De stem van Natalia M. King speelt gelukkig een stuk minder bescheiden rol op de plaat, want wat kan deze dame met veel gevoel zingen. Bluezzin T’il Dawn begeeft zich voornamelijk op het terrein van de jazz en blues en zal ook vooral liefhebbers van deze genres aanspreken. Het zijn niet de genres die ik over het algemeen omarm, maar Bluezzin T’il Dawn doet zeker op de zondagochtend keer op keer wonderen. 


De muzikanten die Natalia M. King omringen maken indruk met muziek die prachtig subtiel kan ontroeren, maar die af en toe ook lekker mag improviseren en ontsporen. Sinds Bowie’s Blackstar ben ik zeer gecharmeerd van jazzy saxofoonspel en dat is ook op deze plaat van Natalia M. King volop te horen. 


Iedere keer als de band los gaat is het genieten en dat is het ook wanneer de band gas terugneemt; meestal het moment waarop de imponerende stem van Natalia M. King los mag gaan en garant staat voor kippenvel. 


In een tijd van overvolle producties en stemmen die alleen maar voluit gaan, is de subtiliteit van Bluezzin T’il Dawn een ware traktatie. Iedere noot in de instrumentatie is raak en hetzelfde geldt voor de vocalen, die subtiel fluisteren of uit de tenen komen. Platen als Bluezzin T’il Dawn zijn normaal gesproken niet echt mijn kop thee, maar deze kop smaakt geweldig en bovendien naar veel en veel meer. Erwin Zijleman






 


zaterdag 30 april 2016

Rodney DeCroo - Campfires On The Moon

Het is deze maand precies vijf jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van de Canadese singer-songwriter Rodney DeCroo. 

De muzikant uit Vancouver pakte destijds stevig uit met het uit twee cd’s bestaande Queen Mary Trash. Het bleek een volstrekt tijdloze plaat die op mij diepe indruk maakte en nog steeds maakt. 


Ik heb sindsdien niets meer van Rodney DeCroo gehoord, maar onlangs keerde de Canadees terug met Campfires On The Moon (dat in eigen land overigens vorig jaar al verscheen). 


Na de ruim 100 minuten muziek van Queen Mary Trash moeten we het dit keer doen met een kleine 40 minuten muziek, maar gelukkig zijn het 40 werkelijk wonderschone minuten. 


Heel veel veranderd is er niet. Rodney DeCroo heeft nog altijd een stemgeluid waarvan je moet houden. Hij ziet dat kennelijk zelf ook wel in, want de prachtige vrouwenstem is nooit ver weg. 


In muzikaal opzicht valt er op Campfires On The Moon weer veel te genieten. Rodney DeCroo maakt nog altijd muziek die herinnert aan de jaren 70 en het is muziek die bijzonder fraai en bijzonder trefzeker is ingekleurd. Dat doet Rodney DeCroo met zeer bescheiden middelen, want naast een akoestische gitaar en een piano is slechts een als strijkinstrument klinkende bas te horen. 


Het levert muziek op met een wat donkere ondertoon, die prachtig kleurt bij de indringende verhalen die Rodney DeCroo vertelt. Bij beluistering van Campfires On The Moon is duidelijk dat Rodney DeCroo gitzwarte platen kan maken, maar ook de nieuwe plaat van de Canadees is dat weer niet. Het is deels de verdienste van de mooie piano accenten in de stemmige instrumentatie, maar het meeste krediet moet toch uitgaan naar de vocalen van Ida Nilsen, die de sombere klanken op de plaat steeds weer voorziet van een sprankje hoop. 


Zo verslingerd als ik vijf jaar geleden was aan Queen Mary Trash, ben ik nu aan Campfires On The Moon. Rodney DeCroo heeft een plaat gemaakt die best 40 jaar oud had kunnen zijn, maar die ook in het heden iedere keer weer dwars door de ziel snijdt. 


Rodney DeCroo heeft ook zijn nieuwe plaat weer met bescheiden middelen gemaakt, maar iedere noot die uiteindelijk op de band is terecht gekomen is raak. Verplichte kost voor een ieder die singer-songwriters in het rootssegment een warm hart toedraagt. Erwin Zijleman


Campfires On The Moon van Rodney DeCroo ligt niet in Nederland in de winkel, maar kan worden verkregen via zijn pagina op bandcamp: https://rodneydecroo.bandcamp.com/album/campfires-on-the-moon