woensdag 21 februari 2018

Loma - Loma

Emily Cross en Dan Duszynski vormen vanaf 2010 vanuit Chicago het duo Cross Record. 

De tweede plaat van het duo, Wabi Sabi uit 2016, kwam via via in handen van Shearwater voorman Jonathan Meiburg en hij was zo onder de indruk van de plaat (en terecht weet ik inmiddels) dat hij Cross Record vroeg als support act voor de laatste tour van Shearwater. 

Tijdens deze tour raakte hij nog wat meer onder de indruk van de muzikale kwaliteiten van Emily Cross en Dan Duszynski en stelde hij voor om samen een plaat te maken. En deze plaat is er nu gekomen. 

Het project van het drietal luistert naar de naam Loma en het titelloze debuut van de gelegenheidsband, die Texas als uitvalsbasis heeft gekozen, is nu verschenen. 

Jonathan Meiburg heeft een imposante staat van dienst met een negental hele mooie platen met Shearwater en zijn bijdragen aan een handvol platen van Okkervil River en het is dus niet zo gek dat hij ook een flinke vinger in de pap heeft op het debuut van Loma. Meiburg schreef alle songs op de plaat, maar laat de zang over aan Emily Cross, terwijl Dan Duszynski de songs verder mocht inkleuren. 

Het levert een hele mooie en buitengewoon fascinerende plaat op. Loma maakt muziek die hier en daar het etiket dreampop verdient, maar het drietal verwerkt op haar debuut ook invloeden uit de post-rock, de chamber pop, de folk, de avant-garde en de indie-rock en dit is nog maar het topje van de ijsberg. 

Jonathan Meiburg heeft misschien de songs geschreven voor het debuut van Loma, maar op de plaat staat hij wat mij betreft volledig in de schaduw van Emily Cross, die betovert met prachtige, vaak wat dromerige vocalen. 

De zang van Emily Cross zorgt voor de verleiding op het debuut van Loma, terwijl de fascinerende inkleuring van de songs door Dan Duszynski zorgt voor de verbazing. De instrumentatie op de eerste plaat van Loma schuwt het experiment geen moment en schiet bovendien alle kanten op. Het zorgt er voor dat de plaat garant staat voor een fascinerende luistertrip, waarin invloeden uit een aantal decennia popmuziek opduiken, maar Loma ook vooruit kijkt richting de toekomst. 

Dan Duszynski experimenteert er lustig op los en stopt het geluid van de band vol met fascinerende geluiden en uitstapjes buiten de gebaande paden. Aan de andere kant zorgt hij er ook voor dat de veelkleurige en soms bijna overweldigende instrumentatie de mooie stem van Emily Cross nergens echt in de weg zit. Deze stem is op zijn best wanneer de instrumentatie donker of zelfs beklemmend is en dat is hij op het grootste deel van de plaat. 

Het is misschien heel even wennen, maar ruim voordat de eerste luisterbeurt er op zat was ik al diep onder de indruk van het Amerikaanse drietal en sindsdien is het debuut van Loma alleen maar mooier en fascinerender geworden. Ik kan de muziek van Loma niet goed in een hokje duwen en heb ook niet direct relevant vergelijkingsmateriaal voorhanden, maar ik weet bijna zeker dat heel veel muziekliefhebbers zullen smullen van deze fascinerende, beklemmende, maar ook wonderschone plaat. Erwin Zijleman  

Het debuut van Loma is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band: https://lomamusic.bandcamp.com/releases.





 

dinsdag 20 februari 2018

Marlon Williams - Make Way For Love

De Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams maakte precies twee jaar geleden diepe indruk met een plaat die zich nauwelijks in een hokje liet duwen en rijkelijk citeerde uit de geschiedenis van de popmuziek. 

Ik noemde in mijn recensie van de tweede plaat van de muzikant uit Christchurch (en hiervoor Lyttelton) flink wat namen, waaronder die van Elvis Presley, The Beach Boys, The Byrds, Townes van Zandt, Jeff Buckley, Nick Drake, Roy Orbison en Nick Cave. 

Het is een zeer imposant rijtje namen, maar het was nog niet genoeg om volledig recht te doen aan de mix van folk en rock ’n roll die Marlon Williams op zijn titelloze plaat presenteerde. De muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant klonk volstrekt tijdloos, maar het geluid van Marlon Williams was ook zeker eigentijds en eigenzinnig. 

De precies twee jaar geleden verschenen plaat heeft de lat bijzonder hoog gelegd voor de opvolger, maar Make Way For Love gaat er met speels gemak overheen. En hoe.

Ook op Make Way For Love kiest Marlon Williams voor een donker geluid. Het is een geluid dat wat spookachtig aandoet dankzij een donkere onderlaag, maar deze wordt vervolgens prachtig versierd met gitaarlijnen vol galm en met gloedvolle strijkers en blazers en synths, die gelukkig subtiel worden ingezet. 

De belangrijkste inspiratiebronnen van Marlon Williams lijken nog steeds in de jaren 50 te liggen. Veel songs op de plaat schuren dicht tegen die van Elvis Presley en vooral tegen die van Roy Orbison aan. Make Way For Love roept ook zeker associaties op met de platen van Chris Isaak, maar die haalde de mosterd natuurlijk ook in de jaren 50. Ik hou altijd wel van de galmende gitaren die in de jaren 50 gemeengoed waren en ook op de nieuwe plaat van Marlon Williams klinken ze werkelijk fantastisch. 

Een donker maar ook open geluid als op Make Way For Love vraagt om een groot zanger en dat is Marlon Williams. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter zingt prachtig ingetogen, maar ook vol gevoel, wat je prachtig hoort wanneer je de volumeknop net wat verder open draait. De nieuwe plaat van Marlon Williams is nog wat sfeervoller en ingetogener dan zijn voorganger, waardoor zijn bijzondere stem alleen maar meer indruk maakt. 

Marlon Williams haalt de mosterd misschien voor een belangrijk deel in de jaren 50, maar is er ook in geslaagd om een eigentijds klinkende plaat te maken, die er stiekem toch weer allerlei invloeden bijsleept, waardoor het rijtje namen aan het begin van deze recensie volledig kan worden gehandhaafd, maar ook kan worden aangevuld met de naam van Richard Hawley en soms, en vooral wanneer de piano domineert, met die van Antony (of Anohni), terwijl de plaat ook zo achter een David Lynch film of tv-serie kan worden geplakt. 

Marlon Williams stort 11 songs lang zijn leed over ons uit, maar doet dat in songs die overlopen van schoonheid. En als je dan denkt dat het echt niet meer mooier kan, schuift aan het eind van de plaat landgenoot Aldous Harding aan voor een duet dat dwars door de ziel snijdt. Wat een bijzondere en bloedstollend mooie plaat. Erwin Zijleman

Make Way For Love van Marlon Williams is ook verkrijgbaar via zijn bandcamp pagina: https://marlonwilliams.bandcamp.com/album/make-way-for-love.





 

maandag 19 februari 2018

Brandi Carlile - By The Way I Forgive You

De Amerikaanse singer-songwriter Brandi Carlile dook in 2005 op met een titelloos debuut en werd direct omarmd als een van de grote beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Daar viel echt helemaal niets op af te dingen en Brandi Carlile maakte de belofte wat mij betreft meer dan waar met de platen die volgden. 

The Story uit 2007, Give Up The Ghost uit 2009, Bear Creek uit 2012 en het in 2015 verschenen The Firewatcher’s Daughter waren allemaal van een bijzonder hoog niveau, maar op een of andere manier is het Brandi Carlile, zeker in Nederland, niet gelukt om zich te ontworstelen aan het predicaat belofte. 

Het is doodzonde, want de singer-songwriter uit Ravensdale, Washington, behoort inmiddels al meer dan tien jaar tot de smaakmakers in het genre. Dat laat ze ook weer horen op het deze week verschenen By The Way I Forgive You, waarvoor Brandi Carlile niemand minder dan Dave Cobb heeft weten te strikken als producer, die vervolgens de al even gerenommeerde Shooter Jennings rekruteerde als co-producer. 

Dave Cobb had een aantal wijze lessen voor de Amerikaanse singer-songwriter. Brandi Carlile ging op haar laatste platen met teveel verschillende genres aan de haal en was bovendien vergeten wat een geweldige zangeres ze is. Dave Cobb duwde Brandi Carlile op By The Way I Forgive You weer richting de Amerikaanse rootsmuziek en richting de folk en de country in het bijzonder en stimuleerde haar bovendien om voluit te zingen. 

Dat laatste doet Brandi Carlile op By The Way I Forgive You zeker. De Amerikaanse singer-songwriter zingt op haar nieuwe plaat met grote regelmaat de pannen van het dak, zoals onder andere Allison Moorer en Maria McKee dat in hun beste dagen konden, maar gelukkig kan ze ook doseren. Net als Alison Moorer omarmt Brandi Carlile op haar nieuwe plaat niet alleen de folk en de country, maar is ze ook niet vies van wat steviger rockende songs, wat uitstekend past bij haar imposante stemgeluid. 

By The Way I Forgive You sluit aan op de vorige platen van Brandi Carlile, maar ik hoor dit keer wel meer plezier in haar muziek, wat de plaat een flinke zet in de rug geeft. Natuurlijk is de concurrentie in dit genre moordend op het moment, maar Brandi Carlile heeft voor mij een plaat gemaakt die er uit springt. 

Haar songs zitten vol emotie en bewandelen niet alleen de gebaande paden, haar band speelt degelijk maar trefzeker, de accenten die de producers hebben toegevoegd geven de songs iets extra en vooral in vocaal opzicht is Brandi Carlile de meeste van haar soortgenoten makkelijk de baas. Haar stem was ook 13 jaar geleden op haar zo bewierookte debuut al haar sterkste wapen, maar het is een stem die alleen maar mooier is geworden, al is het maar omdat Brandi Carlile inmiddels wat doorleefder klinkt dan als jonge twintiger. 

Het levert in de vorm van By The Way I Forgive You weer een hele sterke plaat op. De hoogste tijd dus om Brandi Carlile ook in Nederland te omarmen als het grote talent dat ze inmiddels al heel wat jaren is. Erwin Zijleman





zondag 18 februari 2018

I'm With Her - See You Around

De slogan I’m With Her (I'm Still With Her) speelde een belangrijke rol in campagne waarmee Hillary Clinton een mislukte gooi naar het Witte Huis deed, maar I’m With Her is ook de naam van een bandje dat twee jaar voor deze campagne werd geformeerd. 

Het is een bandje dat bestaat uit drie dames die op de cover van de plaat in hun mooiste jurk zorgeloos in de zon kijken. Als je niet beter zou weten verwacht je bij beluistering van See You Around van I’m With Her waarschijnlijk radiovriendelijke popmuziek van een matig tot redelijk niveau, maar I’m With Her is niet zomaar een popbandje. 

I’m With Her herbergt immers drie smaakmakers uit de Amerikaanse rootsmuziek van de afgelopen jaren en zal zeker bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met flink wat invloeden uit de bluegrass zeer in de smaak vallen. 

Op See You Around horen we Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz; alle drie goed voor jaarlijstjesplaten de afgelopen jaren. De drie liepen elkaar toevallig tegen het lijf op tournee en maakten in eerste instantie alleen voor de lol samen muziek. De samenwerking bleek echter zo goed te klinken dat de drie uiteindelijk samen met topproducer Ethan Johns de studio van Peter Gabriel in het Engelse Bath in doken. 

De keuze voor Ethan Johns is een verstandige, want drie geweldige zangeressen en ook nog eens drie vrouwen die op flink wat instrumenten geweldig uit de voeten kunnen, is zeker geen garantie voor succes. 

Op See You Around is een heel arsenaal aan snareninstrumenten te horen, maar Ethan Johns heeft er voor gezorgd dat er nooit teveel tegelijk in worden gezet, zodat op See You Around een sfeervol en ingetogen geluid domineert. Het is een geluid waarin de verschillende snarenwonders volop de ruimte krijgen om te excelleren op onder andere gitaar, viool, ukelele, mandoline en banjo, maar het is ook een geluid waarin heel veel ruimte is opengelaten voor de stemmen van Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz. 

Het zijn drie stemmen om van te watertanden, maar wanneer de drie kiezen voor harmonieën loopt het kwijl uit je mond. Het zijn harmonieën waarin de drie elkaar alle ruimte geven, maar waarin ze elkaar ook naar grote hoogten stuwen. Kippenvel valt hierbij niet te onderdrukken. 

Ik heb geen idee waarom de drie hebben gekozen voor de foto op de cover, want hij past totaal niet bij de muziek. Op See You Around domineren immers invloeden uit de bluegrass en uit de stokoude folk zoals die in de Appalachen werd gemaakt. Denk aan de oudere platen van Alison Krauss, soms aan de harmonieën van Wilson Phillips of Dixie Chicks, maar denk ook zeker aan de muziek van Gillian Welch, aan de platen van Nickel Creek (waar Sara Watkins deel van uit maakte) en natuurlijk aan de soloplaten van de drie. 

Het is behoorlijk traditionele muziek, maar oubollig klinkt het debuut van I’m With Her geen moment. Ik ben zeker niet altijd in de stemming voor traditionele muziek met vooral invloeden uit de bluegrass en Appalachen folk, maar See You Around is een traktatie. 

Van de stemmen en wonderschone harmonieën kan ik geen genoeg krijgen, maar ook de instrumentatie op het debuut van I’m With Her is van een ontzettend hoog niveau. Het is fraai hoe de snaren uitermate subtiel kunnen worden beroerd, maar net zo makkelijk stevig kunnen worden aangeslagen, waarna de viool van Sara Watkins en de banjo van Sarah Jarosz er prachtig doorheen snijden. 

Natuurlijk moeten de drie nu weer soloplaten gaan maken, maar de samenwerking als I’m With Her is zeker voor herhaling vatbaar. Mooie plaat. Erwin Zijleman





zaterdag 17 februari 2018

Belle and Sebastian - How To Solve Our Human Problems (Parts I, II and III)

Belle and Sebastian bracht in december een EP uit met vijf nieuwe songs, How To Solve Our Human Problems, Part 1. 

In januari volgde een tweede deel met vijf nieuwe songs en inmiddels is ook het derde deel van How To Solve Our Human Problems verschenen en ligt er feitelijk een nieuw album met 15 songs en bijna 70 minuten nieuwe muziek van de Schotse band. 

How To Solve Our Human Problems is hiermee de opvolger van Girls In Peacetime Want To Dance uit 2015, waarmee Belle and Sebastian sterk terugkeerde na een aantal magere jaren. 

Het eerste deel van How To Solve Our Human Problems opent honingzoet met aanstekelijke klanken en een vleugje of zelfs een behoorlijke vleug disco. Het is bijna over the top, maar zoals zo vaak blijft Belle and Sebastian aan de goede kant van de streep. Op de 14 tracks die volgen laat de band uit Glasgow horen dat het echt alle kanten op kan. 

Belle and Sebastian grossiert uiteraard in rijk georkestreerde indie-pop zoals alleen de Schotse band die kan maken, maar experimenteert ook met complexe ritmes met invloeden uit de dubstep, met intieme fluisterpop met een hoofdrol voor de prachtige stem van Sarah Martin, met uitbundige 80s pop of juist de interessante 80s pop van bands als Prefab Sprout en Aztec Camera, met perfecte kauwgomballenpop met invloeden van ABBA of met warmbloedige blue-eyed soul zoals Marc Almond die ooit maakte. 

Het is knap hoe de band kan variëren tussen songs waarin alle registers open gaan en songs waarin alles zo klein mogelijk wordt gehouden. Belle and Sebastian heeft hierbij nog altijd een voorkeur voor suikerzoete klanken, maar de zoete verleiding van de Schotse band is verantwoorder dan je bij vluchtige beluistering zult vermoeden. 

De keuze voor het uitbrengen van drie EP’s in plaats van één album heeft voordelen en nadelen. Het voordeel is dat Belle and Sebastian net wat meer uitstapjes buiten de gebaande paden kan maken, het nadeel is dat er ook wel wat mindere tracks tussen zitten, waardoor How To Solve Our Human Problems zich als geheel net niet kan meten met de beste platen van de band uit Glasgow. 

Toch ben ik blij met deze nieuwe worp van de Schotse band. Belle And Sebastian heeft nog altijd het patent op popliedjes die de lentezon uitbundig laten schijnen, tekent keer op keer voor prachtige arrangementen en een instrumentatie die de wolken verdrijft en overtuigt met vocalen die de plaat nog net wat verder omhoog tillen. Ik heb persoonlijk vooral een zwak voor de verleidelijke vocalen van Sarah Martin, al bepalen de uit duizenden herkenbare vocalen van voorman Stuart Murdoch nog altijd voor een belangrijk deel het geluid van Belle and Sebastian. 

Ik laat de muziek van Belle and Sebastian over het algemeen lekker voortkabbelen op de achtergrond, maar gisteren heb ik de plaat ook eens met de koptelefoon beluisterd en dat is een aanrader. Dan immers hoor je nog veel beter hoe mooi de songs van Belle and Sebastian in elkaar zijn gesleuteld en hoe vele lagen bijdragen aan het zo betoverende totaalgeluid van de Schotse band. 

Belle and Sebastian was de afgelopen twintig jaar een inspiratiebron voor vele bands, maar laat horen dat het zelf nog altijd net wat beter is. Knap. En er zit nog veel meer in volgens mij. Erwin Zijleman

   



 

vrijdag 16 februari 2018

Geri van Essen - A New Hiding Place

Geri van Essen groeide op in Nederland, maar woont inmiddels al een aantal jaren in Oost Londen. 

Als kind zong ze vooral voor de lol in een kinderkoor, maar toen ze eenmaal de folk uit de jaren 70 had ontdekt in de platenkast van haar ouders wist ze dat ze haar eigen muziek wilde maken en waar kan dat als folkie beter dan in Londen? 

Geri van Essen is inmiddels een aantal jaren een graag geziene gast op de vele Londense folkpodia, maar met A New Hiding Place heeft de Nederlandse singer-songwriter nu ook haar eerste plaat uitgebracht. 

Het debuut van Geri van Essen bevat acht songs en duurt 23 minuten, waardoor A New Hiding Place als een mini-album moet worden gezien. Vanwege het enorme aanbod van het moment laat ik mini-albums meestal liggen, maar het debuut van Geri van Essen is wat mij betreft een mooie en bijzondere plaat, die ik zelf niet graag had willen missen. 

Op haar debuut vertolkt Geri van Essen drie traditionals uit de archieven van de Amerikaanse folk en gospel en laat ze vijf eigen songs horen. Na het beluisteren van A New Hiding Place begrijp ik wel waarom de Britse folkliefhebbers zo enthousiast zijn over de muziek van Geri van Essen. 

Bij folk denk ik in eerste instantie aan een stem die iets met je doet en Geri van Essen beschikt over zo’n stem. Net als de grootheden uit de historie van het genre, die met enige regelmaat opduiken als associatie, heeft de stem van Geri van Essen maar een paar noten nodig om je te raken en hierna speelt de vanuit Londen opererende Nederlandse singer-songwriter een gewonnen wedstrijd. Het een stem die intiem en fluisterzacht kan klinken, maar iedere noot is raak en komt aan. 

De mooie, heldere en emotievolle stem van Geri van Essen staat centraal op A New Hiding Place, maar ook de instrumentatie op de plaat maakt indruk. In deze instrumentatie staat de akoestische gitaar uiteraard centraal en de vaak repeterende akkoorden zorgen voor een fraaie en warm klinkende basis. 

Hier laat Geri van Essen het niet bij, want met de bijzondere bijdragen van een vervormde piano, een scheurende gitaar en vooral de meerdere malen opduikende trompet kleurt Geri van Essen hier en daar bijzonder fraai buiten de lijntjes van de traditionele Britse en Amerikaanse folk, waardoor A New Hiding Place zich makkelijk kan onderscheiden van al die andere traditionele folkplaten van het moment. 

Geri van Essen maakt in de 23 minuten die A New Hiding Place duurt indruk met bijzondere accenten in de instrumentatie en doet hetzelfde in de vocalen door eenmaal een donkere mannenstem en eenmaal een pastoraal klinkende vrouwenstem toe te voegen, waardoor de schoonheid van haar eigen stem nog nadrukkelijker aan de oppervlakte komt. 

Omdat ook de songs van Geri van Essen wonderschoon zijn en haar vertolking van traditionals nergens overbodig klinkt, durf ik Geri van Essen bij deze wel uit te roepen tot één van de grote beloften van de Nederlandse en de Britse folk. Het is een belofte die met A New Hiding Place een ijzersterk en  bijzonder mooi visitekaartje aflevert. Erwin Zijleman

A New Hiding Place van Geri van Essen is digitaal verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://gerivanessen.bandcamp.com.



   

Julia Biel - Julia Biel

Julia Biel is een singer-songwriter uit Londen die al flink wat jaren aan de weg timmert en met name in jazzkringen de afgelopen jaren veel lof heeft geoogst en bovendien de nodige prestigieuze prijzen heeft veroverd. 

In Engeland wordt de singer-songwriter met zowel Duitse als Zuid-Afrikaanse wortels inmiddels al enige tijd één van de beste zangeressen van het moment genoemd en wordt de vergelijking gemaakt met Norah Jones en Amy Winehouse, wat me absoluut nieuwsgierig maakte naar de nieuwe plaat van Julia Biel.

Met haar titelloze nieuwe plaat lijkt Julia Biel de sprong van het selectieve jazzpubliek naar het veel grotere poppubliek te willen maken en dat lijkt me na beluistering van de plaat zeker geen kansloze missie. 

De titelloze plaat van Julia Biel staat immers vol met lekker in het gehoor liggende popliedjes met vooral invloeden uit soul en jazz, is voorzien van een warmbloedig of zelfs voorzichtig broeierig geluid en tenslotte is Julia Biel inderdaad een uitstekende zangeres, die op haar nieuwe plaat ook nog eens wat meer gevoel in haar stem legt. 

Bij eerste beluistering was ik vooral gecharmeerd van het geluid op de nieuwe plaat van Julia Biel. De plaat is voorzien van een warm klinkend geluid waarin subtiele organische klanken van vooral gitaar en piano domineren, maar waarin ook regelmatig wordt uitgepakt met flink aanzwellende strijkers, wat de plaat een psychedelisch tintje geeft. Het geluid is verder verrijkt met subtiele accenten van onder andere blazers en elektronica, wat zorgt voor een wat zweverige en ook mysterieuze sfeer. 

Het geluid op de nieuwe plaat van Julia Biel is absoluut vol en gepolijst, maar van overproductie is wat mij betreft geen sprake. Het past bovendien  werkelijk prachtig bij de fascinerende stem van Julia Biel, die me overigens nooit aan Norah Jones en maar heel af en toe aan Amy Winehouse doet denken. 

Julia Biel heeft een bijzonder eigen geluid dat mij af en toe wel wat doet denken aan Macy Gray, al heeft ze wel wat minder gruis op haar stembanden, waardoor met name de uithalen hoog en afwijkend klinken, maar gelukkig niet zo krakerig als bij Macy Gray. Ik ben normaal niet zo gek op stembuigingen en uithalen, maar die van Julia Biel zijn prachtig en indrukwekkend. 

Julia Biel heeft zich dit kaar naar eigen zeggen laten inspireren door Billie Holiday, Radiohead, Pink Floyd en Talk Talk, maar buiten de eerste naam hoor ik daar weinig van. Toch slaagt Julia Biel er in om anders te klinken dan al die andere zangeressen die hun geluk beproeven in de pop met invloeden uit de jazz en de soul en merk ik bovendien dat de titelloze plaat van Julia Biel een groeiplaat is. 

In eerste instantie perfect voor lome avonden, maar al snel veel meer dan dat. Ook de speelduur van bijna een uur vond ik in eerste instantie wat veel van het goede, al is het maar omdat Julia Biel niet heel veel varieert, maar uiteindelijk draagt de lengte van de plaat bij aan de kracht en valt steeds meer op hoe mooi de instrumentatie is en hoe goed de zang. 

Een zangeres die zo wordt gehyped als Julia Biel op het moment kan rekenen op flink wat tegenstand en weerstand, maar ik ben na flink wat keren horen helemaal om en onder indruk van het talent van deze Britse singer-songwriter, die ook in tekstueel opzicht de meeste van haar collega's ver voor blijft. Erwin Zijleman

De muziek van Julia Biel is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://juliabiel.bandcamp.com/album/julia-biel.





 

donderdag 15 februari 2018

Palmbomen II - Memories Of Cindy

Palmbomen II is het alter ego van de Nederlandse muzikant en producer Kai Hugo, die overigens al enkele jaren in Los Angeles woont en een paar jaar geleden nog muziek maakte als Palmbomen. 

Memories Of Cindy bestaat uit vier EP’s en is goed voor bijna anderhalf muziek. 

Hoofdpersonage Cindy is ontleend aan een aflevering van de cultserie The X-Files en is aan het begin van de plaat om het leven gekomen door een noodlottig ongeval, waarna de plaat inzoomt op de plek waar ze leefde; het bijzondere dorp Carmel Vista, waar niets is als het lijkt. 

Kai Hugo heeft het verhaal van Memories Of Cindy al ingevuld met elementen die geïnspireerd lijken door tv-series als Twin Peaks en The X-Files en heeft bovendien korte films gemaakt die het verhaal van Cindy visualiseren. Het ziet er allemaal prachtig uit, maar ik verzin toch liever mijn eigen beelden bij de muziek van Palmbomen II, die hiervoor volop aanknopingspunten biedt. 

De anderhalf uur muziek op Memories Of Cindy is grotendeels instrumentaal en elektronisch. Hier en daar zijn stemmen te horen, maar deze worden vooral als instrument of als spoken word ingezet. Memories Of Cindy krijgt etiketten als dance en house opgeplakt, maar zelf ervaar ik luisteren naar de plaat als een anderhalf uur durende luistertrip vol atmosferische elektronische klanken en hier en daar uiterst subtiele beats. 

De eerste keer dat ik naar de plaat luisterde deed ik dit omdat ik me op ander schrijfwerk wilde concentreren en niet wilde worden afgeleid door vocalen. Memories Of Cindy van Palmbomen II voldoet in dit soort gevallen uitstekend. De elektronische klanken op de plaat kabbelen heerlijk voort en zitten inspiratie niet in de weg. 

Vervolgens heb ik de nieuwe plaat van Palmbomen II ook nog eens aan het einde van de avond opgezet en ook dan voldoet de muziek van het alter ego van Kai Hugo uitstekend en is Memories Of Cindy de soundtrack bij beelden die je zelf mag verzinnen. 

Palmbomen II zet op Memories Of Cindy een flinke batterij moderne elektronica in, maar de plaat heeft een sfeer die herinnert aan de jaren 90, toen de al eerder genoemde series als Twin Peaks en The X-Files goed waren voor betovering en verwondering. 

Enige liefde voor elektronische popmuziek is noodzakelijk om te kunnen genieten van de muziek van Palmbomen II. Het is een genre waar ik niet erg in thuis ben en dat normaal gesproken ook niet mijn voorkeur heeft, maar van het vleugje Kraftwerk dat hier en daar opduikt word ik uiteraard wel blij. 

Ook de rest van de muziek op Memories Of Cindy heeft me aangenaam verrast. Het is prima muziek om bij te werken, maar de muziek van Palmbomen II is nog interessanter wanneer je alle lagen kunt ontrafelen en de fantasie de vrije loop kunt laten. Wanneer je daar even geen zin in hebt zijn er altijd nog de bijzondere beelden van Palmbomen II zelf. 

Anderhalf uur instrumentale elektronische muziek leek me op voorhand een erg lange en niet bijster interessante zit, maar Palmbomen II heeft me aangenaam verrast met het fraaie en beeldende Memories Of Cindy. Erwin Zijleman

Memories Of Cindy van Palmbomen II is in een aantal verschillende edities verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het project: https://palmbomen-ii.bandcamp.com/album/memories-of-cindy.





 

woensdag 14 februari 2018

Brigid Mae Power - The Two Worlds

In de nazomer van 2016 trok het titelloze debuut van de Ierse multi-instrumentalist en singer-songwriter Brigid Mae Power met name in het Verenigd Koninkrijk en in de Verenigde Staten de nodige aandacht. 

Dat was volkomen terecht, want de plaat benevelde, betoverde en intrigeerde met muziek die begon bij de Laurel Canyon platen van Joni Mitchell en de psychedelica van Jefferson Airplane en eindigde bij de muziek van The Cocteau Twins, This Mortal Coil en zeker ook P.J. Harvey. 

De mix van 70s folk, 60s psychedelica en 80s 4AD zweverigheid had ook zeker Nederlandse muziekliefhebbers aan kunnen of zelfs moeten spreken, maar de plaat deed hier helaas weinig. 

Ook de deze week verschenen tweede plaat van Brigid Mae Power duikt in Nederland vooralsnog niet op in de lijstjes met de belangrijkste releases van de week en dat is ook dit keer doodzonde. Ook op The Two Worlds creëert Brigid Mae Power immers weer een hele bijzondere sfeer en maakt ze indruk met songs die vergeleken met haar debuut nog flink wat emotie toevoegen. 

Brigid Mae Power woonde enkele jaren in de Verenigde Staten en had daar een gewelddadige relatie die flinke krassen op haar ziel heeft achtergelaten. Inmiddels is Brigid Mae Power teruggekeerd naar het Ierse Galway, waar ze opgroeide, wat niet alleen de kans gaf om te reflecteren op de vervelende jaren die achter haar liggen, maar ook de nodige herinneringen aan haar jeugd naar boven brachten, wat de plaat een emotionele lading geeft. 

The Two Worlds sluit aan op het zo verrassende debuut van de Ierse singer-songwriter, maar legt andere accenten. Invloeden uit de zweverige 80s muziek zijn dit keer minder nadrukkelijk aanwezig, waardoor de nadruk ligt op folk en psychedelica uit de jaren 60 en 70 en met name het werk van Joni Mitchell een belangrijke inspiratiebron is. 

Vergeleken met het debuut klinkt The Two Worlds ook organischer. De door Peter Broderick geproduceerde en analoog opgenomen plaat kiest voor een akoestische basis waarin de akoestische gitaar en met name de piano een belangrijke rol spelen en waaraan vervolgens strijkers en subtiele elektronica zijn toegevoegd. 

De songs op The Two Worlds zijn zoals gezegd geworteld in psychedelica en folk van een aantal decennia geleden, maar Brigid Mae Power verwerkt ook op knappe wijze invloeden uit de Keltische muziek in haar songs en heeft zich bovendien laten beïnvloeden door de platen van haar producer Peter Broderick. 

Ik vond het debuut van de Ierse singer-songwriter al een hele bijzondere en knappe plaat, maar de songs op The Two Worlds zijn nog een stuk beter. The Two Worlds is een plaat die je in slaap sust en weer ruw wakker schudt, die betovert met wonderschone klanken maar ook pijn doet vanwege alle emotie en die de ruimte vult met sprookjesachtige klanken maar ook continu de fantasie prikkelt. 

Zeker wanneer je het debuut van Brigid Mae Power niet kent is The Two Worlds een plaat die je even op je in moet laten werken, maar wanneer de plaat je eenmaal te pakken heeft is loslaten voorlopig geen optie. In Nederland krijgt de plaat vooralsnog weinig aandacht, maar dat moet echt gaan veranderen. Wat een prachtplaat. Erwin Zijleman

The Two Worlds van Brigid Mae Power is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://tompkinssquare.bandcamp.com/album/the-two-worlds.





 

dinsdag 13 februari 2018

AWKWARD i - KYD

Ik heb tot dusver een wat wispelturige relatie met de muziek van AWKWARD i. 

Het alter ego van de ook van Alamo Race Track bekende Djurre de Haan imponeerde op zijn debuut I Really Should Whisper uit 2009 met betoverend mooie indie folksongs, die zich ergens tussen Fleet Foxes, Elliott Smith, The Beatles, The Low Anthem en Grandaddy in wurmden. 


Het zijn vijf namen die ik moeiteloos had kunnen vervangen door vijf andere grote namen uit de geschiedenis van de popmuziek, maar uiteindelijk verdiende AWKWARD i vooral haar eigen plekje met songs die nadrukkelijk een eigen weg zochten en die stuk voor stuk van een bijzondere schoonheid waren. 


Twee jaar later verscheen Everything On Wheels dat nadrukkelijk voortborduurde op het debuut van de band, maar op één of andere manier lang niet zoveel met me deed. Ook de tweede plaat van AWKWARD i stond vol met mooie en eigenzinnige popliedjes, maar voor mij ontbrak de magie die het debuut van de band zo bijzonder had gemaakt. 
Magie is iets vaags en persoonlijks, maar toen ik Everything On Wheels eerder deze week opnieuw beluisterde, miste ik nog steeds iets dat ik wel hoorde op het debuut van de band en dat ik gelukkig ook hoor op het deze week verschenen KYD. 

Ook KYD roept weer herinneringen op aan de platen van meerdere groten uit de geschiedenis van de popmuziek. Het bovenstaande lijstje voldoet nog steeds heel aardig, al wil ik Fleet Foxes dit keer vervangen door The Beach Boys en laat ik de briljante popliedjes van The Beatles maar eens vervangen door die van Ron Sexsmith. Op hetzelfde moment doe je de bijzondere muziek van AWKWARD i met het noemen van namen bijna altijd te kort.


AWKWARD i gaat op KYD nog een stapje verder dan op haar vorige platen en maakt indruk met veelkleurige popliedjes die soms nog wel in het hokje indie-folk passen, maar ook continu hun uiterste best doen om uit dit hokje te breken. En dat lukt AWKWARD i keer op keer met speels gemak. 


KYD staat vol met prachtig ingekleurde en over het algemeen intiem en ingetogen openende songs, die vervolgens snel aan kleur en kracht winnen. Waar ik Everything On Wheels met grote regelmaat net wat te groots of juist wat te gewoontjes vond klinken, is KYD een plaat die je twaalf songs en drie kwartier lang bij de les houdt en in vervoering brengt. 


AWKWARD i kan hierbij betoveren met een groots geluid waar The Arcade Fire jaloers op mag zijn, maar kiest net zo makkelijk voor de melancholie die de platen van Elliott Smith zo mooi en indrukwekkend maakte of juist voor een randje lo-fi, wat de muziek van de band van Djurre de Haan iets stekeligs en eigenzinnigs geeft. 


Vergeleken met het debuut van de band is KYD rijk georkestreerd met hier en daar flink wat strijkers, maar het laagje glans dat op de songs is aangebracht is in alle gevallen functioneel en trefzeker. Het is bovendien glans die wordt gecontrasteerd door het grillige karakter van de muziek van AWKWARD i en het is dit grillige karakter dat KYD de hele speelduur spannend houdt. 
KYD is ook nog eens een plaat vol ruwe emoties en songs die zowel over nieuw leven als over de dood gaan. Het geeft de plaat nog net wat meer diepgang en urgentie. 

De vorige plaat van AWKWARD i deed me op een of andere manier niet zoveel, maar KYD was na één keer horen al een plaat om te koesteren en is sindsdien alleen maar mooier, imponerender en spannender geworden. Kom op Pitchfork, pak KYD op en geef AWKWARD i het wereldwijde podium dat Djurre de Haan absoluut verdient met deze bijzondere en bloedstollend mooie plaat. Erwin Zijleman






maandag 12 februari 2018

The Monochrome Set - Maisieworld

De Britse band The Monochrome Set werd in 1978 in Londen geformeerd. De band liet zich uiteraard inspireren door de eerste punkgolf van het jaar ervoor en maakte deel uit van de new wave en postpunk beweging die volgde. 

De band uit Londen wist zich, mede door wat wisselvallige platen, uiteindelijk niet te scharen onder de allergrootste bands binnen de Britse punk en new wave, maar ik vond het persoonlijk altijd wel een bijzonder buitenbeentje, vooral omdat de band zich niet schaamde voor de grote voorbeelden van voor de punk en flink wat invloeden van Roxy Music, David Bowie, The Kinks en zeker ook The Doors liet doorklinken in haar muziek. 

The Monochrome Set verkreeg misschien geen hele prominente plek in de geschiedschrijving rond de Britse punk en new wave, maar bleek, zeker achteraf bezien, een zeer invloedrijke band, die hoorbaar invloed heeft gehad op 80s smaakmakers als Lloyd Cole & The Commotions, The Smiths en Prefab Sprout en 90s bands als Pulp en Franz Ferdinand. 

The Monochrome Set is sinds 1978 niet altijd even actief geweest, maar is wel altijd platen blijven maken, wat twee jaar geleden nog het verrassend sterke Cosmonaut opleverde. Die plaat wordt nu gevolgd door Maisieworld, dat wat mij betreft nog veel sterker is. 

Eerder gaf ik al aan dat The Monochrome Set nooit vies was van invloeden van The Doors, maar zo duidelijk als op Maisieworld hoorde ik ze nog niet eerder. Een aantal tracks op de plaat sluit naadloos aan op het werk van de roemruchte band uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, zeker wanneer wordt gekozen voor bijzondere ritmes, donkere vocalen en een onweerstaanbaar klinkend orgeltje. 

In de net wat minder donker klinkende rocksongs zijn ook dit keer duidelijke invloeden van The Kinks hoorbaar, terwijl The Monochrome Set op Maisieworld wederom een brug slaat tussen rockmuziek uit de jaren 60 en 70 en de muziek van enkele legendarische 80s en 90s bands. Maisieworld klinkt hierdoor niet alleen als de plaat die The Doors nooit hebben gemaakt, maar ook als de plaat die The Smiths nooit hebben gemaakt. 

Maisieworld ademt absoluut de sfeer van het verleden, maar maakt ook muziek die nog niet voorkomt in de geschiedenisboeken over de popmuziek. Cosmonaut omarmde ik twee jaar geleden als een plaat vol mooie herinneringen aan de popmuziek uit de jaren 80. Maisieworld gaat nog een stapje verder en bestrijkt een aantal decennia geweldige popmuziek. 

Bij eerste beluistering was ik nog vooral aan het zoeken naar vergelijkingsmateriaal, maar de nieuwe plaat van The Monochrome Set werd al snel een eigenzinnige plaat die op bijzonder aangename wijze een greep doet uit een aantal decennia popmuziek. 

De songs van de Britten steken nog altijd knap in elkaar, de zang overtuigt op een of andere manier makkelijk, de ritmesectie houdt de vaart er lekker in, terwijl het orgel en de gitaren (met hier en daar een vleugje Santana) veel fraaie duels uitvechten en goed zijn voor flink wat passages die je alleen maar wilt koesteren. 

Wereldberoemd gaan ze er vast niet meer mee worden, maar waar The Monochrome Set in haar beginjaren nogal wisselvallig was, houdt de band nu makkelijk een flink hoog niveau vast. Wat een lekkere plaat. Erwin Zijleman





zondag 11 februari 2018

Ruby Boots - Don't Talk About It

Ruby Boots is een Australische singer-songwriter die onderdak heeft gevonden in Nashville en vanuit de hoofdstad van de country Don’t Talk About It uitbrengt. 

Don’t Talk About It is de tweede plaat van Ruby Boots en de opvolger van het in 2014 verschenen en door mij niet opgemerkte Sollitude. 

De Australische singer-songwriter opereert inmiddels zoals gezegd vanuit Nashville, maar levert zeker geen typische Nashville countryplaat af. 

Don’t Talk About It werd geproduceerd door de mij niet bekende Beau Bedford, die zijn band The Texas Gentlemen heeft opgetrommeld als begeleidingsband van Ruby Boots. Don’t Talk About It kent ook nog gastbijdragen van Nikki Lane, maar verder moet de Australische singer-songwriter het toch vooral zelf doen. 

Ruby Boots doet dat in de openingstracks met rauwe energie die hier en daar voorzichtig herinnert aan de punk, maar de muziek van de Australische singer-songwriter ademt op hetzelfde moment de sfeer van de girlpop uit de late jaren 50 en vroege jaren 60; absoluut een bijzondere combinatie. 

Ruby Boots klinkt hierdoor anders dan de meeste van haar leeftijdgenoten en laat vooral wat rauwere en meer doorleefde of  juist nostalgisch aandoende klanken horen. Zeker in de eerste twee tracks is het wat zoeken naar de country in de muziek van Ruby Boots, maar uiteindelijk komt die absoluut aan de oppervlakte. 

Ruby Boots speelt dan al lang een gewonnen wedstrijd, want met de rauwe en door rock georiënteerde openingstracks grijpt de Australische muzikante je stevig bij de strot en blijken de muzikanten van The Texas Gentlemen een gouden greep. 

Natuurlijk zijn er meer countryzangeressen die niet vies zijn van wat stevigere en rauwere klanken, maar de muziek van Ruby Boots klinkt duidelijk anders. Het is knap hoe de Australische singer-songwriter balanceert tussen rauwe en recht voor zijn raap rockmuziek, honingzoete en nostalgisch aandoende popmuziek uit een heel ver verleden en de rootsmuziek zoals die de afgelopen decennia met zoveel succes in Nashville wordt gemaakt. 

Ruby Boots valt op door de bijzondere invloeden die ze in haar muziek verwerkt, maar uiteindelijk staat of valt alles in Nashville bij de vocalen. Ook met haar zang maakt Ruby Boots indruk. De Australische muzikante kan vervaarlijk uithalen met doorleefde vocalen, maar kan ook zwoel verleiden met soulvolle zang waar Phil Spector een aantal decennia geleden ook genadeloos voor zou zijn gevallen. Vanaf de derde track laat Ruby Boots meer invloeden uit de country, folk en pop toe in haar muziek en ook in deze genres kan de Australische zangeres uitstekend uit de voeten en maakt ze indruk met een aangename snik en flink wat gevoel. 

Na een aantal tracks keert de rock gelukkig terug in de muziek van Ruby Boots en valt Don’t Talk About It voor mij definitief in de categorie van de Nashville platen die zich onderscheiden van de grauwe massa, waarna Ruby Boots aan het eind van de plaat ook nog eens Stevie Nicks naar de kroon steekt. 

Het aanbod van het moment is momenteel idioot groot en alleen met de grote namen kan ik deze BLOG moeiteloos week na week vullen. Ruby Boots heeft zich hier knap tussen gewurmd en is wat mij betreft één van de meest veelbelovende jonge zangeressen die vanuit Nashville de wereld probeert te veroveren. Erwin Zijleman

Don't Talk About It van Ruby Boots is ook verkrijgbaar via haar bandcamp pagina: https://rubybootsbloodshot.bandcamp.com.





 

zaterdag 10 februari 2018

Alela Diane - Cusp

Alela Diane dook een jaar of 15 geleden op in het kielzog van de op dat moment volop geprezen stadgenote Joanna Newsom. 

Het leverde de singer-songwriter uit Nevada City, California, een vliegende start op, al werd Alela Diane ook tegen wil en dank in het hokje psych-folk geduwd. 

Sinds haar debuut The Pirate’s Gospel, dat Europa in 2006 wist te bereiken, heeft Alela Diane een aantal wonderschone platen gemaakt en het zijn platen die niet alleen opvielen door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook zeker door haar songwriting skills. 

De afgelopen jaren was het helaas redelijk stil rond Alela Diane. Haar laatste soloplaat kwam tot voor kort uit 2013 (About Farewell), terwijl het in 2015 en samen met singer-songwriter Ryan Francesconi gemaakte Cold Moon wat  mij betreft wat tegenviel. Deze week verscheen Cusp, maar ik heb de plaat al een aantal weken in mijn bezit. Het was voldoende tijd om compleet verliefd te worden op de nieuwe plaat van Alela Diane. 

De songs op Cusp maken vrijwel onmiddellijk duidelijk waarom het een tijd stil is geweest rond Alela Diane. De tegenwoordig vanuit Portland, Oregon, opererende singer-songwriter is moeder geworden, wat niet alleen een compleet ander leven heeft opgeleverd, maar Alela Diane ook weer herinnerde aan de moeizame relatie die ze had met haar eigen moeder. 

Het moederschap in al haar facetten vormt de basis voor een persoonlijke plaat, die in the middle of nowhere werd opgenomen. In the middle of nowhere had Alela Diane wel de beschikking over een piano en deze staat centraal in vrijwel alle songs op de plaat. 

Alela Diane werd in het verleden zoals gezegd vrij makkelijk in het hokje psych-folk (of in een van de vele beschikbare synoniemen) geduwd, maar heeft met Cusp een plaat gemaakt die vooral herinnert aan de singer-songwriter muziek uit de jaren 70. Cusp ademt de sfeer van de platen van met name Carole King en Joni Mitchell, al verwerkt Alela Diane ook nog wel wat invloeden uit de traditionele folk in haar muziek. 

Door de grote rol van de piano en de intieme en persoonlijke songs maakt Cusp een tijdloze indruk, wat nog eens wordt verstrekt door het feit dat Alela Diane de sfeer van de afgelegen berghut waar ze plaat heeft opgenomen heeft weten te vangen op de plaat, die een bijna rustgevende uitwerking heeft. 

Cusp betovert met prachtige pianoklanken en hier en daar wat accenten van strijkers, gitaren en de instrumenten van meerdere gastmuzikanten, maar de meeste indruk maakt Alela Diane ook dit keer met haar stem. De vocalen op Cusp strelen intens het oor, maar weten je door de persoonlijke teksten en emotievolle voordracht van Alela Diane ook makkelijk te raken. 

Een afwezigheid van bijna vijf jaar is tegenwoordig voldoende om vrijwel volledig vergeten te worden en ik moet toegeven dat ik de afgelopen jaren nooit naar de muziek van Alela Diane heb geluisterd. Cusp zal de komende tijd heel vaak uit de speakers komen en heeft ook mijn interesse voor het oudere werk van Alela Diane weer opgewekt. Alela Diane is gelukkig terug en heeft wat mij betreft haar beste plaat tot dusver afgeleverd. Iedereen die haar vorige platen kent, weet wat dit zegt over het niveau van de plaat. Erwin Zijleman